Çarpık Kadraj

Blog sleeps for a while...

2012-01-17T10:13:00.002+02:00

Evet bir süredir zaten yazamıyorum düzenli ama artık resmen buraya bir süre uğrayamayacağımı duyurmak zorundayım. Halbuki en yoğun dönemdeyiz. Critics Choice ve Golden Globes ödülleri sahiplerini buldu. Bu sabah da BAFTA adayları açıklandı... Önümüzdeki hafta da Oscar adayları için heyecanlı bir süreç olacak. Ama dediğim gibi şu ara bloğu uyutmam şart. Oscarların dağıtılması öncesinde tahminlerimi mutlaka yazarım ama çok ciddi bir şey beni kaşımadığı sürece muhtemelen Nisan'a (Film Festivali'ne kadar) uykudayım.

Bu arada elbette Twitter'da 140 karakter sınırlı yorumlar yapmaya devam ederim. Muhtemelen hepiniz zaten Twitter'dan beni biliyorsunuz, ama olur da blogu takip edip orada tanımadığım birileri varsa Twitter nickim @cambelboy. Oralarda görüşürüz...

Dediğim gibi arada çok kaşırsa bir şeyler ve blog dışı yoğunluk azalır da daha sık fırsat bulmaya başlarsam Nisan'ı beklemeden geri de dönerim.

O zamana kadar iyi bakın kendinize...

2011 DGA (Yönetmenler Birliği) Ödülleri Adayları - Sinema

2012-01-09T20:23:00.000+02:00

The Girl with the Dragon Tattoo, sessiz sedasız bir şekilde ağır ağır ilerleyerek ödül sezonunun vazgeçilmezlerinden biri haline geldi. Film eleştirmenlerden aman aman yüz bulamamakla kalmayıp seyirci nazarında da başarılı bir grafik seçilmedi. Daha DGA adayları açıklanmadan bir saat önce filmin bu sönük performansı yüzünden devam projesinin sallantıda olduğuna dair haberler sızmaya başlamıştı. Ancak yönetmenler de tıpkı yapımcı ve senaristler gibi filme sahip çıktı. Adaylığına kesin gözüyle bakılan üç isim vardı. The Artist'le Michel Hazanavicius, Hugo ile Martin Scorsese ve The Descendants ile Alexander Payne... Geriye kalan iki yer için de farklı isimler dönüyordu. Oldukça popüler olan ancak asıl gücünü senaryo ve performanslardan alan Moneyball ile Bennett Miller'ın adaylığı bana pek mümkün gözükmüyordu. Diğer yandan bu senenin gönülçeleni The Help'le hiçbir ödül haketmeyen Tate Taylor'ın da burada adını göstereceğine inananlar çoğunluktaydı. (Ben de dahil) Zira DGA oldukça kalabalık üye sayısıyla genelde yönetmenlik performansından ziyade Oscarlarda ilk 5'i tutturan bir yapı sergiliyordu.

Diğer iki ihtimalse iki deneyimli yönetmen Woody Allen ve Steven Spielberg'dü. Spielberg'ün War Horse'unu yeni izlemiş biri olarak aday olmamasını doğru karar olarak niteleyebilirim. Ama yine de Steven Spielberg yalakalıklarını düşünerek tahminde bulunan bolca isim de vardı. Üstelik War Horse'un da eleştirmen ve gişe performansı açısından The Girl with the Dragon Tattoo'dan çok farkı yok. Woody Allen ise hiç güvenli bir beklenti değildi ama Midnight in Paris'in çok beğenildiği artık bir sır değil. 1990'dan beri DGA'den adaylık alamayan Woody Allen böylece sahalara tam performans dönmüş oldu.

Bu beşli adayı aynen Oscarlarda göreceğim konusunda çok emin değilim henüz. Fincher ve Allen'ı birileri değiştirebilir belki ama yerine gelebilecek adaylar da çok matah bir şey değiller. Kısacası bu sene Hazanavicius, Scorsese ve Payne dışında sanırım kimseye güvenmemek lazım.

İşte bu sene yönetmenlerin adayları ve geçmişteki DGA performansları

Woody Allen (Midnight in Paris) - 5. adaylığı. Manhattan, Hannah and Her Sisters ve Crimes and Misdemeanors ile adaylığı var. Annie Hall'la bir ödül kazandı.

David Fincher (The Girl with the Dragon Tattoo) - 3. film adaylığı. Daha önce The Social Network ve The Curious Case of Benjamin Button ile aday oldu. Reklam kategorisinde ise bir adaylığı ve bir ödülü var.

Michel Hazanavicius (The Artist) - İlk adaylığı

Alexander Payne (The Descendants) - 2. adaylığı. Daha önce Sideways ile aday oldu.

Martin Scorsese (Hugo) - 8. film adaylığı. Daha önce Taxi Driver, Raging Bull, Goodfellas, Age of Innocence, Gangs of New York ve The Aviator'la adaylık aldı. The Departed'la ise ödülü kazandı. Ayrıca TV dalında da Boardwalk Empire'la geçtiğimiz sene kazandığı bir ödülü daha var.

DGA'in TV adayları da önümüzdeki günlerde açıklanacak.

2011 VES (Visual Effects Society) Ödülleri - Adaylar

2012-01-09T19:41:00.001+02:00

Meslek birliklerinden VES (Visual Effects Society) Yılın en iyi görsel efektlerine dair adaylarını açıkladılar. Şimdi basit bir görsel efekt diyip geçmeyin zira VES Ödülleri bu konunun o kadar da tek tip bir şey olmadığını her sene hatırlatız bizlere. Aşağıda ayrıntılı listeye de ulaşabilirsiniz (ki bunun devamı da var. Reklam filmlerinin ağırlıkta olduğu bazı kategorileri - ki içlerinde dizilerle ilgili olanlar da var) buraya eklemedim ancak aday listelerinin tamamına elbette VES'in kendi sitesinden ulaşabilirsiniz. BURAYA tıklamanız yeterli.

Adaylara baktığımızda The Adventures of Tintin'in ağırlıklı bir şekilde kendisini gösterdiğini görüyoruz. İşin Oscar penceresine bakarsak muhtemelen Harry Potter, Rise of the Planet of the Apes, Hugo ve War Horse burayla kesişen adaylar olacak diye düşünüyorum.

TV işlerine baktığımızda da yine normal bir şekilde Terra Nova, Game of Thrones, Boardwalk Empire gibi dizilerin çoklu adaylıkları mevcut. Belli başlı adaylar ise şöyle...

En İyi Görsel Efekt (görsel efekt ağırlıklı film):
Captain America: The First Avenger
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides
Rise of the Planet of the Apes
Transformers: Dark of the Moon
En İyi Yardımcı Görsel Efekt (Film):
Anonymous
Hugo
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Source Code
War Horse
En İyi Görsel Efekt (Animasyon Uzun Metraj):
Arthur Christmas
Kung Fu Panda 2
Puss In Boots
Rango
The Adventures of Tintin
En İyi Görsel Efekt (TV Mini Dizi/Film/Özel):
Finding Life Beyond Earth
Gettysburg
Inside the Human Body
Prep & Landing: Naughty vs. Nice
En İyi Görsel Efekt (TV Dizi):
Falling Skies
Fringe
Planet Dinosaur
Terra Nova
The Bomber
En İyi Yardımcı Görsel Efekt (TV):
Boardwalk Empire - Georgia Peaches
Bones - Tornado Case
Breaking Bad - Face Off
Game of Thrones - Winter is Coming
Pan Am - Pilot
En İyi Animasyon Karakteri (Live Action Film):
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2 - Ukranian Ironbelly
Paul - Paul
Rise of the Planet of the Apes - Caesar
The Thing - Edvard/Adam
En İyi Animasyon Karakteri (Animasyon Uzun Metraj)
Puss In Boots - Puss
Rango - Rango
Rio - Nigel
The Adventures of Tintin - Tintin
En İyi Yaratılan Ortam (Live Action Film):
Anonymous - London
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2: Hogwarts
Thor - Heimdall's Observatory
Transformers: Dark of the Moon - 155 Wacker Drive
En İyi Yaratılan Ortam (Animasyon Uzun Metraj):
Puss In Boots - The Cloud World
Rango - Main Street Dirt
The Adventures of Tintin - Bagghar
The Adventures of Tintin - Docks
The Adventures of Tintin - Pirate Battle
En İyi Yaratılan Ortam (TV & Reklam):
Audi A6 Avant - Hummingbird
Boardwalk Empire - Two Boats and a Lifeguard
Game of Thrones - The Icewall
Pan Am - Pilot Worldport Terminal
Terra Nova – Terra Nova

En İyi Sanal Görüntü Yönetmenliği (Live Action Film)
Hugo
Rise of the Planet of the Apes
Thor
Transformers: Dark of the Moon

En İyi Sanal Görüntü Yönetmenliği (Animasyon Uzun Metraj)
Arthur Christmas
Cars 2
Rango
The Adventures of Tintin
En İyi Model ve Minyatürler (Film)
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2 - Hogwarts School Buildings
Hugo - Train Crash
Mission Impossible: Ghost Protocol - Parking Garage
Transformers: Dark of the Moon - Driller
En İyi Compositing (Film):
Captain America: The First Avenger
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Rise of the Planet of the Apes
Transformers: Dark of the Moon

2011 NSFC (National Society of Film Critics) Ödülleri

2012-01-08T12:41:00.001+02:00

Amerika'da eyalet farkı gözetmeksizin düzenlenen iki eleştirmen ödülünden birisi olan NSFC dün 2011 filmleri içerisinde en iyilerini belirledi. Normalde NSFC, internet ve TV'deki meslektaşlarından oluşan BFCA'in aksina daha az popülist ve daha az Oscar odaklı olmayı başarıyor. Yine de geçtiğimiz senelerde özellikle eleştirmenlerin yoğun bir ağırlık koymayı başardığı Oscar yarışında çok farklı sonuçlar çıkmamıştı. Ancak bu seneki boşlukta, NSFC de aykırı olmayı başarıyor. Hugo, The Artist veya The Descendants gibi eleştirmen ödüllerinde baskın olan filmler öne çıkmıyor. Onun yerine The Tree of Life ve A Separation gibi filmlerin burada yoğunluk oluşturacağı bekleniyordu. Ancak azımsanmayacak bir kitlenin tahmin ettiği Melancholia vurgusunun bu kadar ortada olmasını ben şahsen beklemiyordu. Açıkçası NSFC, özellikle LAFCA'dan sonra benim sonuçlarını en sevdiğim eleştirmen birliğidir. Ama bu seneki Melancholia sevgilerini paylaşmıyorum.

Melancholia, hadi yine neyse de... Kirsten Dunst'ın kadın oyuncu ödülünü almasını ise hiç anlayamadım. Yani o kategoride sıraladıkları ikinci ve üçüncü isimleri geçecek bir performans değil bu bana göre. Aynı şey erkek oyuncuda Brad Pitt için de geçerli. Ama yine de en azından Pitt ve Dunst arasında bir karşılaştırma yaparsam Pitt'i seçmelerini en azından anlayabiliyorum. Zaten Brad Pitt muhtemelen iki film için aldığı oyların toplanmasıyla öne geçti. Yardımcı oyuncularda olağan şüphelileri görmeye devam ederken, - Margaret burada da kendini göstermiş - senaryo, yabancı film ve görüntü yönetmenliğine de karşı çıkamam.

Gayet düzgün isimler sıralamış olsalar da Melancholia sevgisi bu seneki NSFC'yi benim için öldürdü sanırım. İşte bu senenin ödülleri. (Yanlarındaki sayılar aldıkları oyları gösteriyor)

Film
1. Melancholia – 29
2. The Tree of Life – 28
3. A Separation – 20

Yönetmen
1. Terrence Malick – 31 (The Tree of Life)
2. Martin Scorsese – 29 (Hugo)
3. Lars von Trier – 23 (Melancholia)

Erkek Oyuncu
1. Brad Pitt – 35 (Moneyball, The Tree of Life)
2. Gary Oldman – 22 (Tinker Tailor Soldier Spy)
3. Jean Dujardin – 19 (The Artist)

Kadın Oyuncu
1. Kirsten Dunst – 39 (Melancholia)
2. Yun Jung-hee – 25 (Poetry)
3. Meryl Streep – 20 (The Iron Lady)

Yardımcı Erkek Oyuncu
1. Albert Brooks – 38 (Drive)
2. Christopher Plummer – 24 (Beginners)
3. Patton Oswalt – 19 (Young Adult)

Yardımcı Kadın Oyuncu
1. Jessica Chastain – 30 (The Tree of Life, Take Shelter, The Help)
2. Jeannie Berlin – 19 (Margaret)
3. Shailene Woodley – 17 (The Descendants)

Kurmaca Dışı
1. Cave of Forgotten Dreams – 35
2. The Interrupters – 26
3. Into the Abyss – 18

Senaryo
1. A Separation – 39
2. Moneyball – 22
3. Midnight in Paris – 16

Yabancı Film
1. A Separation – 67
2. Mysteries of Lisbon – 28
3. Le Havre – 22

Görüntü Yönetmenliği
1. The Tree of Life – 76
2. Melancholia – 41
3. Hugo – 33

Deneysel
Ken Jacobs (Seeking the Monkey King)

Film Mirası
1. Vincente Minnelli retrospektif gösterimlerini tamamen 16mm veya 35 mm filmde gösterimlerini düzenleyen BAM Cinématek.
2. George Méliès’nin “A Trip to the Moon.” filminin renkli versiyonunun restorasyonunu sağlayan Lobster Films, Groupama Gan Foundation for Cinema ve Technicolor Foundation for Cinema.

3. Weimar sinemasına dair geniş bir retrospektif düzenleyen New York, Modern Sanatlar Müzesi.
4. “Landmarks of Early Soviet Film” box setini çıkaran Flicker Alley.

5. İki disklik “The Complete Jean Vigo” DVD setiyle Criterion Collecton.

2011 BAFTA Finalistleri

2012-01-06T14:47:00.000+02:00

İngiliz Film Akademisi BAFTA adaylarını açıklamadan önce her kategoride bir de longlistlerini açıklar. Bu senekiler de bugün duyuruldu. En iyi filmde pek bir sürprizimiz yok. Ama Oscar yolunda emin adımlarla giden Bridesmaids'in listede olmaması da çok şaşılacak bir durum değil. Ama yine de Bridesmaids'in diğer kategorilerde varlık gösterebildiğini görmek mümkün. Yanında * işareti olanlar ise oylamalardaki ilk turda en çok oy alanları ifşa ediyor. Zaten bunlar daha finalist olduğu için çok fazla yorum yapmak anlamsız. Zira tonlarca kategoride finalistlere girip doğru düzgün adaylık alamayan filmleri de hatırlıyoruz. Zaten en fazla aday adaylığı alan filmlerin My Week with Marilyn ve Tinker Tailor Soldier Spy'ın olması bir şeyler anlatıyor olmalı. Hele hele The Iron Lady'nin de finalistlerde 14 yaptığını da belirtelim.

Yine de olası en iyi film Oscar'ı adaylarından The Artist, Hugo, The Help, Moneyball, The Descendants, War Horse ve Midnight in Paris'in burada güçlü olduğunu görüyoruz. The Tree of Life neredeyse tamamen görmezden gelinmiş. The Girl with Dragon Tattoo, ve The Ides of March gibi yarıştaki iddialarını ufaktan yitiren filmler de yine güçlü. Ama en ilginç kısım şüphesiz ki oyuncular. Carrey Mulligan, Berenico Bejo; Carnage'ın hanımları Kate Winslet ve Jodie Foster burada başrol kabul edilmişler. Bunun yanında en büyük şok tonlarca vasat aday adayı olmasına rağmen yardımcı kadın oyuncu'da Vanessa Redgrave yok. Çok çok büyük haksızlık.

En İyi Film
The Artist
The Descendants
Drive
The Girl with the Dragon Tattoo

The Help

Hugo

The Ides of March

The Iron Lady

Midnight in Paris

Moneyball

My Week with Marilyn

Senna

Tinker Tailor Soldier Spy

War Horse

We Need to Talk About Kevin

Yabancı Dilde En İyi Film
Abel
As If I Am Not There
The Boy Mir – Ten Years in Afghanistan
Calvet
Dhobi Ghat (Mumbai Diaries)
Incendies
Little White Lies
Pina
Post Mortem
Potiche
Le Quattro Volte
A Separation
The Skin I Live In
Tomboy
The Troll Hunter

İngiliz Filmi
Arthur Christmas
Attack the Block
Coriolanus
The Guard
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2
The Iron Lady
Jane Eyre
My Week with Marilyn
Senna
Shame
Submarine
Tinker Tailor Soldier Spy
Tyrannosaur
War Horse
We Need to Talk About Kevin

Yönetmen
The Artist*
The Descendants
Drive*
The Girl with the Dragon Tattoo
The Help
Hugo*
The Ides of March
The Iron Lady
J. Edgar
Midnight in Paris
Moneyball
My Week with Marilyn
Tinker Tailor Soldier Spy*
War Horse
We Need to Talk About Kevin*

Orijinal Senaryo
50/50
Anonymous
Arthur Christmas
The Artist*
Beginners
Bridesmaids*
The Guard*
The Iron Lady
J. Edgar
Midnight in Paris*
Senna
Shame
Super 8
Tyrannosaur
Young Adult*

Uyarlama Senaryo
The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn
Coriolanus
The Descendants*
Drive
The Girl with the Dragon Tattoo
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2
The Help*
Hugo
The Ides of March*
Jane Eyre
Moneyball*
My Week with Marilyn
Tinker Tailor Soldier Spy*
War Horse
We Need to Talk About Kevin

Erkek Oyuncu
Antonio Banderas (Robert Ledgard) – The Skin I Live In
Brad Pitt (Billy Beane) – Moneyball*
Brendan Gleeson (Gerry Boyle) – The Guard
Daniel Craig (Mikael Blomkvist) – The Girl with the Dragon Tattoo
Eddie Redmayne (Colin Clark) – My Week with Marilyn
Gary Oldman (George Smiley) - Tinker Tailor Soldier Spy*
George Clooney (Matt King) – The Descendants*
Jean Dujardin (George Valentin) – The Artist*
Leonardo DiCaprio (J. Edgar Hoover) – J. Edgar
Michael Fassbender (Brandon) – Shame*
Owen Wilson (Gil) - Midnight in Paris
Peter Mullan (Joseph) – Tyrannosaur
Ralph Fiennes (Caius Martius Coriolanus) - Coriolanus
Ryan Gosling (Driver) – Drive
Ryan Gosling (Stephen Meyers) – The Ides of March

Kadın Oyuncu
Bérénice Bejo (Peppy Miller) – The Artist*
Carey Mulligan (Sissy) – Shame
Charlize Theron (Mavis Gary) – Young Adult
Emma Stone (Skeeter Phelan) – The Help
Helen Mirren (Rachel Singer) – The Debt
Jodie Foster (Penelope Longstreet) – Carnage
Kate Winslet (Nancy Cowan) – Carnage
Kristen Wiig (Annie) – Bridesmaids
Meryl Streep (Margaret Thatcher) – The Iron Lady*
Mia Wasikowska (Jane Eyre) – Jane Eyre
Michelle Williams (Marilyn Monroe) – My Week with Marilyn*
Olivia Colman (Hannah) – Tyrannosaur
Rooney Mara (Lisbeth Salander) – The Girl with the Dragon Tattoo
Tilda Swinton (Eva) – We Need to Talk About Kevin*
Viola Davis (Aibileen Clark) – The Help*

Yardımcı Erkek Oyuncu
Alan Rickman (Prof. Severus Snape) - Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 2
Albert Brooks (Bernie Rose) – Drive
Ben Kingsley (George Méliès) – Hugo
Benedict Cumberbatch (Peter Guillam) – Tinker Tailor Soldier Spy
Christopher Plummer (Hal) – Beginners*
Colin Firth (Bill Haydon) - Tinker Tailor Soldier Spy
Eddie Marsan (James) – Tyrannosaur*
Ezra Miller (Kevin - Teenager) – We Need to Talk About Kevin
George Clooney (Mike Morris) – The Ides of March
Jim Broadbent (Denis Thatcher) – The Iron Lady
John Hurt (Control) – Tinker Tailor Soldier Spy
Jonah Hill (Peter Brand) – Moneyball*
Kenneth Branagh (Sir Laurence Olivier) – My Week with Marilyn*
Paul Giamatti (Tom Duffy) – The Ides of March
Philip Seymour Hoffman (Paul Zara) – The Ides of March*

Yardımcı Kadın Oyuncu
Alexandra Roach (Young Margaret Thatcher) – The Iron Lady
Bryce Dallas Howard (Hilly Holbrook) – The Help*
Carey Mulligan (Irene) – Drive
Emily Watson (Rosie Narracott) – War Horse
Evan Rachel Wood (Molly Steams) – The Ides of March
Jessica Chastain (Celia Foote) – The Help*
Judi Dench (Dame Sybil Thorndike) – My Week with Marilyn*
Kathy Bates (Gertrude Stein) – Midnight in Paris
Kathy Burke (Connie Sachs) – Tinker Tailor Soldier Spy
Marion Cotillard (Adriana) – Midnight in Paris
Melissa McCarthy (Megan) – Bridesmaids*
Octavia Spencer (Minny Jackson) – The Help*
Olivia Colman (Carol Thatcher) – The Iron Lady
Shailene Woodley (Alexandra King) – The Descendants
Zoe Wanamaker (Paula Strasberg) – My Week with Marilyn*

Görüntü Yönetmenliği
The Artist*
The Descendants
Drive*
The Girl with the Dragon Tattoo*
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2
Hugo*
The Ides of March
J. Edgar
Jane Eyre
Midnight in Paris
My Week with Marilyn
Tinker Tailor Soldier Spy*
The Tree of Life
War Horse
We Need to Talk About Kevin

Kurgu
The Artist*
The Descendants
Drive*
The Girl with the Dragon Tattoo
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2
Hugo*
The Ides of March
The Iron Lady
Midnight in Paris
Moneyball
My Week with Marilyn
Senna*
Tinker Tailor Solider Spy*
War Horse
We Need to Talk About Kevin

Sanat Yönetmenliği
Anonymous
The Artist*
Coriolanus
Drive
The Girl with the Dragon Tattoo
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2*
The Help
Hugo*
The Iron Lady
J. Edgar
Jane Eyre
Midnight in Paris
My Week with Marilyn
Tinker Tailor Soldier Spy*
War Horse*

Makyaj ve Saç
Anonymous
The Artist*
Bridesmaids
Coriolanus
The Girl with the Dragon Tattoo
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2*
The Help
Hugo*
The Iron Lady*
J. Edgar
Jane Eyre
Midnight in Paris
My Week with Marilyn*
Tinker Tailor Soldier Spy
War Horse

KostümAnonymous*
The Artist*
Coriolanus
A Dangerous Method
The Girl with the Dragon Tattoo
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2
The Help
Hugo*
The Iron Lady
J. Edgar
Jane Eyre*
Midnight in Paris
My Week with Marilyn*
Tinker Tailor Soldier Spy
War Horse

Görsel Efekt
The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn*
The Artist
Captain America: The First Avenger
The Girl with the Dragon Tattoo
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2*
Hugo*
Midnight in Paris
Mission: Impossible Ghost Protocol
Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides
Rise of the Planet of the Apes*
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Super 8
Transformers: Dark of the Moon*
War Horse
X-Men: First Class

Belgesel
George Harrison: Living in the Material World
Life in a Day
Pina
Project Nim
Senna

Ses
The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn*
The Artist
Drive
The Girl with the Dragon Tattoo
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2*
Hugo*
The Iron Lady
Midnight in Paris
Moneyball
My Week with Marilyn
Senna
Super 8
Tinker Tailor Soldier Spy*
War Horse*
We Need to Talk About Kevin

Orijinal Müzik
The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn*
The Artist*
Drive
The Girl with the Dragon Tattoo
Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2
The Help
Hugo*
The Ides of March
The Iron Lady
Jane Eyre
Moneyball
My Week with Marilyn
Tinker Tailor Soldier Spy*
War Horse*
We Need to Talk About Kevin

Animasyon
The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn*
Arthur Christmas*
Gnomeo and Juliet
Puss in Boots
Rango*

2011 WGA (Yazarlar Birliği) Adayları - Sinema

2012-01-06T14:35:00.003+02:00

Amerikan meslek birliklerinin 4 büyüklerinden WGA de (Writers Guild of America) dün adaylarını açıkladı. WGA diğer sektör birliklerine göre biraz daha katı kuralcı. Dolayısıyla çeşitli kayıt işlemlerini yapmamış filmleri ve senaryoları işin içine dahil etmiyor. Bu haksızlık, ve Oscar yarışında da önemini yitirme, gibi bazı sonuçları da beraber getiriyor ister istemez. Ama şahsen daha proje aşamasında ödül beklentisi olan çeşitli filmlerin kuralları açık seçik bilinen bu kuruma girmek için önceden hazırlık yapması gerektiğini de ben düşünüyorum ve WGA'in bu kararını da anlamlı buluyorum. Taviz vermiyor oluşu da bu anlamda bence önemli.

O yüzden bu sefer adaylardan önce WGA kurallarına göre yarışamayan filmleri bir anmak gerek. Bu senenin iddialı filmlerinden "The Iron Lady," "The Lady," "Like Crazy," "Martha Marcy May Marlene," "Melancholia," "Rango," "Shame" ve "Take Shelter"gibi filmlerin yanında bu sene Oscarlarda belli bir beklentisi olan "The Artist," "Beginners,"ve "Margin Call," gibi orijinal senaryolar yarışamadı. Uyarlamalara baktığımızda ise "Albert Nobbs," "Carnage," "Drive," "Jane Eyre," "My Week with Marilyn," "Sarah's Key," "The Skin I Live In" ve "Tinker, Tailor, Soldier, Spy'' gibi filmlerle karşılaşıyoruz.

Özellikle orijinal senaryo adaylarına baktığımızda boşluktan bolca faydalanan filmleri görmek mevcut. Young Adult ve Win Win bunların arasında ve Oscar'da görmeyi pek beklemiyoruz. Sanırım orijinal senaryo dalında Oscar adaylığını görmemiz garanti olan iki film var burada. Onlar da Bridesmaids ve Midnight in Paris. Özellikle Judd Appatow'un komedilere yapılan haksızlıklar yönündeki yorumlarının da vakitlice olmasıyla birlikte Bridesmaids'in - hala kesin olmamakla birlikte - Oscar'da en iyi film adaylığı alması yüksek bir ihtimal haline geldi bu arada.

Uyarlama senaryo adaylarına baktığımızda ise şaşırtıcı olabilecek tek film The Girl with the Dragon Tattoo. Burada War Horse'un olmaması filmin o kadar da güçlü olmadığının bir başka kanıtı. Bunun yanında WGA'deki boşluktan faydalanma ihtimali yüksek olan The Ides of March'ın da burada yer almamış olması son günlerde dikkat çekmesine rağmen Oscar'da hiç adaylık çıkarmaması anlamına gelebilir. (Şahsen o filmin adaylık çıkarabileceği tek kategorinin bu olduğunu düşünüyordum.)

Yine kategorilerdeki boşluktan faydalanamayan J.Edgar ve Extremely Close and Incredibly Loud ise artık resmen öldü diyebiliriz sanırım. (Tabii Daldry'den Akademi adaylarını açıklayana kadar korkmak gerek) Hugo'nun - filme bayılsam da - bu kategoride bir adaylığı haketmediğini düşündüğümü de ayrıca ekleyeyim. The Help de hiçbir şeyi haketmiyor ama onu da bekliyorduk zaten. Belgesel kısımları konusunda yorum yapamıyorum sadece Pina'yı izledim ama onun da bu adaylığı haketmediğini düşünüyorum. Genel anlamda çok dalgalanmalar yapmayacak bir adaylık listesi olmuş... İşte WGA'e göre bu senenin en iyi senaryoları.

Orijinal Senaryo
50/50
Bridesmaids
Midnight in Paris
Win Win
Young Adult

Uyarlama Senaryo
The Descendants
The Girl with the Dragon Tattoo
The Help
Hugo
Moneyball

Belgesel
Better This World
If a Tree Falls: A Story of the Earth Liberation Front
Nostalgia for the Light
Pina
Position Among the Stars
Senna

2011 SİYAD Ödülleri - Adaylar Açıklandı

2012-01-06T13:22:00.001+02:00

SİYAD dün öğleden sonra 2011 yılındaki Türk Sineması ödüllerinin adaylarını açıkladı. Gayet normal bir şekilde Bir Zamanlar Anadolu'da olaya hakim. Ancak her sene görülen absürdlüklerden o da muzdarip olabiliyormuş. Filmin en ön plana çıkan oyunlarından Yılmaz Erdoğan'ın performansı es geçilmiş. Bence Erdoğan, yardımcı kategoride yarışmalıydı o ayrı bir konu ama orada bile yarışsa Yardımcı Erkek Oyuncu kategorisindeki adaylardan daha iyi olduğu kesin. Başrol sayılanlardan da sanırım Erdoğan'ı Muhammet Uzuner'e tercih ederdim. Ama yine de genel olarak baktığımda bu sene farklı filmlerin baskın olmadan hakettikleri kategorilerde görülmesi keyif veriyor. Zefir'in görüntü yönetmenliği, çok daha fazlasını hakeden Kaybedenler Kulübü'nün kurgu adaylığı, veya Gişe Memuru'nun erkek oyuncu adaylığı gibi unutulmaması sevindirici gelişmeler mevcut.

Ama ismen tanıdık olan isimlerin o kadar da bir numarası yokken adaylık almaları da söz konusu. Rıza Kocaoğlu'nun - kötü değil ama - herhangi bir ödülle adının geçmesi saçma olan Kaybedenler Kulübü'ndeki performansı, veya Nergis Öztürk'ün Gişe Memuru'ndaki - yine kötü demiyorum - hiç hatırlanmayası oyunu gibi. Gelecek Uzun Sürer, ve Saç ile listede biraç yerde adı geçen Kar Beyaz, Yangın Var, ve Atlıkarınca'yı ise izlemedim.

Ödüllere ağır bir şekilde damgasını vuran Gölgeler ve Suretler'in ise oyuncu ve senaryo kategorileri dışındaki tüm adaylıklarını hakettiğini düşünüyorum. Bunun dışında burada adı geçmeyen filmlere de bir bakalım. Mesela 40'ı yeterli sayıda kişi seyretti mi acaba? Veya bu filmi izleyip oy kullanmayanlar görüntü yönetmenliği veya kurgu konusunda olaya ne kadar hakim? Berbat bir film olsa da Anadolu Kartalları'nın Ozan Doğulu imzalı müziklerinin ne kadar farkındaydılar? Aşk Tesadüfleri Sever'den Ayda Aksel, listedeki yardımcı kadın oyuncu kıtlığında iyi bir nefes olmaz mıydı? Dahası Behzat Ç.'nin televizyoncu ve Aşk ve Devrim'in tanınmayan oyuncuları bu adayların bazılarından daha dişe dokunur iş çıkarmamışlar mıydı? Bizim Büyük Çaresizliğimiz ve Celal Tan ve Ailesi hiç görülmeyecek kadar mı kötüydü. (Yine vasat oyuncu adaylarını renklendirecek bir başka öneri var bu ikisinde de) Peki ya Labirent'in Türkiye'de çok nadir başarılan görüntü yönetmenliği ve kurgu başarıları, sanat yönetmenliği kısımlarını da mı görmediniz?

Tamam, Türk sineması iyi bir sene geçirmedi kalite olarak, ama SİYAD her zamanki gibi beğenmediği filmleri kategoriler konusunda bağımsız düşünmeyi beceremiyor. Teknik konulardaki hakimiyetleri ise gerçekten bu kategorilerde ödül verip vermemeleri sorgulanacak şekilde. Yani SİYAD cephesinde değişen pek bir şey yok.

Adaylara geçersek...

En İyi Film
Bir Zamanlar Anadolu'da
Gelecek Uzun Sürer
Gölgeler ve Suretler
Press
Saç

En İyi Yönetmen
Nuri Bilge Ceylan (Bir Zamanlar Anadolu'da)
Çağan Irmak (Dedemin İnsanları)
Tayfun Pirselimoğlu (Saç)
Ümit Ünal (Nar)
Derviş Zaim (Gölgeler ve Suretler)

Mahmut Tali Öngören, En iyi Senaryo
Bir Zamanlar Anadolu'da
Nar
Saç
Press
Gölgeler ve Suretler

Cahide Sonku, En İyi Kadın Oyuncu
Demet Akbağ (Eyyvah Eyvah 2)
Nesrin Cavadzade (Yangın Var)
Hazar Ergüçlü (Gölgeler ve Suretler)
Nazan Kesal (Saç)
Nergis Öztürk (Atlıkarınca)

İyi Erkek Oyuncu
Taner Birsel (Bir Zamanlar Anadolu'da)
Serkan Ercan (Gişe Memuru)
Ayberk Pekcan (Saç)
Osman Sonant (Yangın Var)
Muhammet Uzuner (Bir Zamanlar Anadolu'da)

Yardımcı Kadın Oyuncu
Popi Avraam (Gölgeler ve Suretler)
Gökçe Bahadır (Dedemin İnsanları)
Asiye Dinçsoy (Press)
İdil Fırat (Nar)
Nergis Öztürk (Gişe Memuru)

Yardımcı Erkek Oyuncu
Rıza Akın (Saç)
Ercan Kesal (Bir Zamanlar Anadolu'da)
Rıza Kocaoğlu (Kaybedenler Kulübü)
Fırat Tanış (Bir Zamanlar Anadolu'da)
Ahmet Mümtaz Taylan (Bir Zamanlar Anadolu'da)

Görüntü Yönetmenliği
Gelecek Uzun Sürer
Gölgeler ve Suretler
Saç
Bir Zamanlar Anadolu'da
Zefir

Müzik
Gelecek Uzun Sürer
Nar
Kar Beyaz
Gölgeler ve Suretler
Kaybedenler Kulübü

Kurgu
Kaybedenler Kulübü
Bir Zamanlar Anadolu'da
Gişe Memuru
Saç
Gölgeler ve Suretler

Sanat Yönetmenliği
Bir Zamanlar Anadolu'da
Press
Gölgeler ve Suretler
Dedemin İnsanları
Saç

Belgesel
Anadolu'nun Son Göçerleri: Sarıkeçeliler
An
Bedensiz Ruhlar
Bir Avuç Cesur İnsan
Diren-İş
Ekümenopolis: Ucu Olmayan Şehir
Ofsayt
Ölücanlar

Kısa Film
Kırmızı Alarm
Pera Berbange
Birgünbirgünbir...Evedegelmişkimseyok
Fazla Mesai
Nolya

2011 ADG (Sanat Yönetmenleri Birliği) Ödülleri - Adaylar

2012-01-04T08:56:00.001+02:00

Yılın meslek birlikleri ödüllerini dağıtmaya devam ediyor. Sanat Yönetmenleri'nin oluşturduğu Art Directors Guild (ADG) üyeleri de bu seneki adaylarını belirledi. Elbette Oscarlarda sanat yönetmenliğinin çeşitli alt kategorilere ayrılmadığını düşünürsek burada dönem ve fantastik film adaylarının Oscar'da adaylık alma şansı daha yüksek. Dönem filmi kategorisinde The Artist, Hugo, The Help şaşırtmıyor. Tinker Tailor Soldier Spy'ın çok övülen sanat yönetmenliği burada da kendine yer bulabilmiş. Anonymous'la da kategori doldurulmuş.

Fantastik filmlerden de sanırım en şanslı isim Harry Potter'ın son halkası. (Muhtelemen Oscarlarda da olacak.) Bu arada ne kadar rezil bir film olursa olsun, Captain America'nın burada unutulmaması hoşuma gitti. Güncel filmlere baktığımızda ise muhtemelen içlerinde Oscar'a uzanma ihtimali en yüksek film The Girl with the Dragon Tattoo. Bunun dışında Bridesmaids sektör ödüllerinde kendisini göstermeye devam ediyor. Bu önemli bir durum. Artık şansı giderek zayıflamış olan Extremely Loud and Incredibly Close'un da ilk sektör adaylığını aldığını hatırlatalım.

Gelelim, dışarıda kalan önemli filmlere... War Horse'un burada olmaması çok şaşırtıcı ve filmle ilgili olumsuz çentiklere bir yenisini daha ekliyoruz. J. Edgar, Jane Eyre, Sherlock Holmes'un yeni macerası, Water for Elephants gibi iddialı işler de burada kendisine yer bulamayanlardan. Biliyorum çoğu kişi için önemli gibi gözükmeyebilir, ama The Tree of Life'ın da sanat yönetmenliğini ayrıca övmem gerekir. Fantastik kısımlarda ise ilk dikkatimi çeken eksik The Immortals oluyor.

Dönem
The Artist
Hugo
The Help
Anonymous
Tinker, Tailor, Soldier, Spy

Fantastik
Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2
Captain America: The First Avenger
The Adventures of Tin Tin: The Secret Unicorn
Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides
Cowboys & Aliens

Güncel
The Girl with the Dragon Tattoo
The Descendants
Extremely Loud and Incredibly Close
Drive
Bridesmaids

TV adaylarına geçecek olursak... Bir saatlik dizilerde dönem ve janr dizileri ortamı doldurmuş durumda ve ciddi bir rekabet söz konusu. Klasik sitcomlardan How I Met Your Mother ve 2 Broke Girls kabul görürken tek kameralı komedilerin seçimleri gayet sıkıcı gözüküyor. (Hollywood'da herkes Community'den nefret ediyor diye düşünüyorum bazen) İşte TV kategorilerinin adayları.

Dizi (1 saatlik - Tek Kamera):

Boardwalk Empire (21)

Game of Thrones (A Golden Crown)

American Horror Story (Murder House)

The Playboy Club (The Scarlet Bunny)

Pan Am (Pilot)

Dizi (Yarım Saatlik - Tek Kamera):

Modern Family (Express Christmas)

30 Rock (Double-Edged Sword)

Weeds (Game-Played)

Californication (Monkey Business)

New Girl (Pilot)

TV Filmi/Mini Dizi:

Mildred Pierce

Cinema Verite

Too Big to Fail

The Hour

Bling Ring

Eğlence - Dizi (Çoklu Kamera):

Saturday Night Live (host: Justin Timberlake)

How I Met Your Mother (Ducky Tie)

2 Broke Girls (And the Rich Peoples)

American Idol (Top 12 Boys Perform)

Dancing with the Stars (Round One)

Ödül Töreni, Müzik veya Yarışma:

83. Akademi Ödülleri

68. Altın Küre Ödül Töreni

2011 MTV Video Music Ödülleri

63. Emmy Ödülleri

It's Worth What?

2011 PGA (Yapımcılar Birliği) Ödülleri Adayları

2012-01-03T19:27:00.002+02:00

SAG sonrasında en büyük sektör ödüllerinden PGA de (Yapımcılar Birliği) bugün Uzun metraj ve animasyon dallarında sinema adaylarını açıkladı. Oscar'ların 10 adaylığa geçmesiyle aynı formülü izleyen PGA bu sene Oscar'lardaki 10 olma zorunluluğunun kaldırılmasına rağmen yine 10 aday üzerinden çalışmış. Olağan şüphelilere baktığımızda çok şaşırmamak mümkün. Ben bu sene Oscar'larda en iyi film adaylarının 7 olacağını düşünüyorum şu anda. Bunların da The Artist, The Descendants, The Help, Hugo, Midnight in Paris, Moneyball ve War Horse olmasını bekliyorum. Bu 7 filmin de PGA listesinde yer alıyor olması şimdilik her şeyin yolunda gittiğini gösteriyor tahminlerim için.

Ancak 8. adaylığı zorlar mı, diye düşündüren The Tree of Life, PGA'de kendisine yer bulamadı. Sanırım şu noktada filmin en ateşli savunucuları bile Oscar'larda en iyi film adaylığı için kesin konuşmuyorlardır. Bridesmaids pek şaşırtıcı olmadı. Zira PGA bu tip başarılı yaz filmlerini anmayı seviyor. Ancak yine de Bridesmaids'i çok da küçümsememek gerekiyor. Zira SAG'den de gayet başarılı iş çıkardılar. DGA'den bir adaylık olmasa da WGA'de göreceğimiz de kesin. Belki de 8. aday o olur. The Girl with the Dragon Tattoo ve The Ides of March ise benim için sürpriz oldu. Ben hala Oscar'larda çok varlık göstereceklerini düşünmüyorum, ama yanılıp yanılmadığımı ancak Oscar'larda anlayacağız gibi gözüküyor.

Sinema
The Artist
Bridesmaids
The Descendants
The Girl with the Dragon Tattoo
The Help
Hugo
The Ides of March
Midnight in Paris
Moneyball
War Horse

Animasyon
The Adventures of Tintin
Cars 2
Kung Fu Panda 2
Puss in Boots
Rango

Belgesel
Beats, Rhymes & Life: The Travels of a Tribe Calles Quest
Bill Cunningham New York
Project Nim
Senna
The Union

Geçtiğimiz ay yayınlanan TV adaylarına baktığımızda ise yine çok şaşırtıcı bir adaylıklar karşılaşmıyoruz. PGA diğer yıl sonu ödüllerinin aksine TV'de Emmy'lerle aynı zaman dilimini baz aldığı için burada Mad Men'i görebiliyoruz ve yine aynı sebepten Breaking Bad ve Homeland gibi diziler yok. Bu sene Parks and Recreation'ın tanınması da ayrı bir güzellik olmuş.

TV - Komedi

30 Rock

The Big Bang Theory

Glee

Modern Family

Parks and Recreation

TV - Dram

Boardwalk Empire

Dexter

Game of Thrones

The Good Wife

Mad Men

TV - Mini Dizi / Film

Cinema Verite
Downton Abbey
The Kennedys
Mildred Pierce
Too Big to Fail

TV - Kurmaca dışı

American Masters
Anthony Bourdain: No Reservations

Deadliest Catch

30 for 30

Undercover Boss

TV - Canlı Eğlence & Talk Show

The Colbert Report

The Ellen DeGeneres Show

Real Time with Bill Maher

Saturday Night Live

The 64th Annual Tony Awards

TV - Yarışma

The Amazing Race

American Idol

Dancing with the Stars

Project Runway

Top Chef

The Descendants: Wait... Fuck you! And she's dying.

2012-01-03T16:55:00.001+02:00

Bu aralar basiretim bağlandı blog konusunda. Bir türlü istediklerimi yazacak vakit bulamıyorum. Neyse geç olsun, güç olmasın. Öncelikle herkese iyi yıllar diyelim, ve yılın ilk eleştirisini de bu senenin en popüler filmlerinden The Descendants ile yapalım. Alexander Payne, oldukça beğendiğim Amerikan auteur'lerinden birisi. Bizde çok da ses bulmayan Sideways'e bayılırım. Bunun yanında Election ve About Schmidt de zaman içinde benim için giderek büyüyen ve favorilerim arasına giren filmlerdir. The Descendants, Payne'in kısa film ve TV işlerini saymazsak Sideways'den beri kalkıştığı ilk iş. Böyle olunca da ister istemez beklentiler yükseliyor. Dahası özellikle Amerikan eleştirmenlerinden (ki Sideways de çok farklı bir etki yaratmamıştı) büyük bir sevgi görmesi de daha sabırsızlanmamızı sağlıyor. Sonuç ise - en azından benim açımdan - beklentilerin aşağısında seyrediyor. Yani yine son derece iyi çekilmiş, fena olmayan bir öykü ve güçlü oyuncular var. Ancak The Descendants, diğer Payne filmleri kadar bana dokunmayı da başaramadı. Elbette About Schmidt veya Election gibi zaman içinde değerlenmesi de mümkün. Ancak şimdilik öyle bir durum yok. Zira filmi izleyeli bayağı bir zaman geçti ve pek böyle bir hareketlenme olmadı filmin değerinde benim için.

The Descendants, karısı bir deniz kazasında komaya girmiş bir adamı takip ediyor. İyileşme ihtimali çok zayıf ve ailesine daha önce çok da fazla özen göstermediği belli olan Matt (George Clooney) bu sırada karısının başka bir adamla ilişkisi olduğunu da öğreniyor. Bu kısmı zaten fragmandan da anlayabiliyorsunuz. Filmde bunun yanında - filme ismini veren - bir de miras ve toprak durumları var ki, o da ilk başta bağımsız gibi gözükmekle birlikte filmin öyküsünü güçlendiriyor, ama çok dahice bir fikir de sunmuyor. Bunun yanında Payne'in genelde dram ve mizah arası tutturduğu çok iyi dengeyi de burada biraz daha ciddiyet yönüne çevirdiğini söylemek gerek. Film yine ince mizahi anlara sahip, ancak sanırım Payne'in çıkardığı en ciddi ve karanlık öykü de bu.

Payne daha önceki filmlerinde olduğu gibi asıl gücünü karakterlerinden, onları ete kemiğe büründüren oyuncularının performanslarından ve insani durumları etkili bir şekilde sahnelemesinden alıyor. George Clooney, bu senenin en iyi performanslarından birisini veriyor. Shailene Woodley ve Amara Miller, takip edilecekler listemize giriyor. Robert Forster, Judy Greer ve Beau Bridges gibi tanıdık isimler ufak ama etkili rollerle karşımıza çıkıyor. Özellikle Forster ve Greer'in çok iyi olduğunu da belirtmek gerek.

Matt'in bir yandan köklü sülalesinden kalan topraklarıyla ne yapacağına karar verirken bir yandan da ailesel sorunlarla uğraşıyor. Aralarda öykü biraz gereksiz uzuyor. Hiçbir zaman tam olarak climax yaratacak bir durum çıkmıyor, ama izleyene herhangi bir sıkıntı vermiyor. Özellikle filmin ilk yarısında birkaç karakterin hareketleri ve diyalogları göze batsa da senaryo genel anlamda iyi işliyor ve bir şekilde sizi duygusal kıyılara çekmeyi başarıyor. Ancak, Amerikalı eleştirmen cephesini çok etkileyen ve resmen duygu patlaması yaratan faktörler sanırım bana pek fazla dokunmadı. Yani karakterlere empati duymakta bir sorun yok ama onların yürekleri acırken bu benim yarama pek tuz basmadı.

Bu durum da, The Descendants'ı gayet iyi çekilmiş, düzgün yazılmış, güçlü performanslı oldukça iyi bir film kılıyor, ama daha fazlası değil. Sideways'de de görüntü yönetmeni olan Phedon Papamichael yine çok temiz bir iş çıkarıyor ve filmin atmosferini inanılmaz güzelliklerle destekliyor. Hawaii adalarında geçen öykü, etkileyici ama aşırı süslü olmayan kadrajlarla etkili bir hal alıyor. Bunun yanında çoğunlukla klasik gitar ve yöresel müziklerden beslenen müzik kullanımı bende bir Cameron Crowe filmi etkisi yarattı. Müzik departmanında benim için bir artı söz konusu. Ancak folk müzikten hoşlanmayanlar için bunlar muhtemelen tıngırtı ötesine gidemeyecek ve kullanılan müziklerin istismar derecesinde aşırı kullanıldığını da belirteyim.

The Descendants şüphesiz bu sene The Artist'le beraber Oscar'ın en iddialı filmlerinden. Filmi izleyene kadar, bir Payne filminin sonunda Oscar'ı alabileceğini düşünüyordum, ancak izledikten sonra artık çok ciddi bir şekilde savunmam mümkün değil bunu. Yine de dediğim gibi her şey kişisel duygularla ilgili, bana vurucu gelmeyen duygusallık AMPAS için güçlü olabilir. Sonuç olarak işini ehli kişiler tarafından yaratılmış çok düzgün bir film var karşımızda, işin duygusallık kısmının ne kadar etkileyeceği ise izleyene kalmış. Bir garanti vermek zor yani.

Boardwalk Empire (Sezon 2)

2011-12-30T13:08:00.001+02:00

Bu sezon bir türlü elim gidip yazamadım Boardwalk Empire'la ilgili bir şey. Halbuki 2. sezon tam kıvamında gayet tatmin edici bir iş çıkardılar. Prodüksiyon anlamında dizi inanılmaz büyüdü ve özellikle görsel efektlerin katkısıyla setler daha bir görkemli hale geldi. Bunun yanında öykülere baktığımızda da ilk sezondaki hımbıllığın iyice aşıldığını gördük. Zaten Terrence Winter'ın bir önceki sene verdiği röportajlarda asıl numaraların 1. sezon finalinden sonra başlayacağı da belli oluyordu. Bu bağlamda ilk sezon için yazdığım eleştiride belirttiğim gibi bu sene Atlantic City'de gayet hareketli günler geçti. Her şeyden önce Nucky çok fazla zorlukla karşı karşıya kaldı. Bunun yanında kutuplaşmalar daha belirgin bir hale büründü ve dizi her bölüm farklı bir atakla kendisini heyecanla takip ettirmeyi becerdi. Boardwalk Empire ilk başladığında olayın şaşaasına kapılıp içeriği arada boşverdiklerini söylüyordum. Neyse ki ikisini birlikte oldukça görkemli bir şekilde halletmeyi becerdiler.

Dizinin beklenmedik olma durumu sadece Commodore karakterine bakılarak bile anlaşılabilir. Dabney Coleman'ın canlandırdığı ve ilk sezon neredeyse bitki olarak izlediğimiz bir karakterin canlanması, hayata ve aktif entrikalara ve iktidara geri dönmesi çok hoş bir atakken bunu yeterince sağmadan bir inme yüzünden dengeleri tekrar değiştirir bir hale gelmesi bile dizinin ne kadar hareketli ve değişimden korkmayan bir yapıya sahip olduğunun kanıtı. Bu sene misafirlikten ana kadroya dahil olan Gretchen Mol'un bu denkleme gizli bir iktidar objesi olarak dahil olması da sezonun en yerinde kararlarındandı. Bu ikisiyle birlikte Jimmy de bu sezon hak ettiği hareketlere kavuştu senaryoda. Çok uçlara gidildi ve beklediğimden daha kısa bir sürede Darmody ismi daha da büyüdü. Michael Pitt yine çok iyiydi ve çoğu zamanlarda bence sezonun en rol çalan ismiydi.

Ancak elbette bu hızlı değişkenlik de bazı acı kararlar alınmasına da sebep oluyor. Geçtiğimiz sezonki sakız gibi uzatmalar yüzünden ben bu sezon Jimmy Darmody karakterinin gözden çıkarılacağına pek ihtimal vermiyordum. Ama çok doğru bir kararla yoğun bir savaş yaşatılan ve daha fazla işlense inandırıcılığı ve otantikliği bozulacak olan önemli bu karakterin neyse ki çok acı çekmeden ipi çekildi.

Boardwalk Empire'daki sürprizli ve bol hamleli entrikalar şüphesiz dizinin ince bir ip üzerinde yürümesine sebep oluyor. Mesela sürekli bir grup güçlü figürün Nucky'yi batırmak için deliler gibi uğraşması ve Nucky'nin her seferinde bunlardan kılpayı genelde de 'şans' olarak tabir edebileceğimiz bir şekilde kurtuluyor olması gibi bir kısır döngü özellikle dizinin 2. sezon sonlarına kadar maruz kaldığı bir zayıflık. Bu durum Nucky'yi 'yıkılmaz' kılarken, karşısındaki adamları da birer 'şaka'ya dönüştürüyor ve ister istemez dizinin mafya oyunlarındaki gücünü de zayıflatıyordu. Ancak özellikle sezonun sonlarına doğru yapılan hamlelerle bize en baştan zeki ve kurnaz bir karakter olarak tanıtılan Nucky daha bir kendisini buldu ve olaylara karşı daha aktif bir savunmaya geçti. Özellikle sezon finalinden sonra bu mızmızlanmayı çok yapmaya hakkım yok yani. Ancak yine de özellikle ikinci sezonun başlarına bir de bu gözle bakın derim.

Diziyi bu sene geliştiren en önemli olgulardan birisi de yan karakterler oldu. Geçtiğimiz sezon ciddi bir kalabalıkla doğru düzgün karakterleri tanıtamadan çorba misali giden yapım, bu sene onları daha da geliştirerek ciddi bir artı kazandı karakter hanesine. Üstelik ilk başta önemsiz bir figür gibi gözüken birisinin zaman içinde değerlenmesinin verdiği hazzı da katmak lazım işin içine. Nitekim önümüzdeki sezonlarda da, şu anda figüran konumunda gözüken (hatta neden böyle ufak bir role giriştiğini anlamadığım Dominic Chianese gibi) isimlerin öykü içinde daha da yükselmesini bekliyorum.

Genel yapı olarak baktığımız zaman Boardwalk Empire, bu sene entrika ve politik oyunlar bakımından öncülü The Sopranos'u da ciddi biçimde ton olarak aynalamaya başladı gibi hissettim. Hatta aşırılık meselesinde birkaç seviye öne çıktığını da söylemek lazım. Ancak tıpkı öncülü gibi akılda kalıcı bağımsız karakter öykülerini de eksik etmedi. Bunların en önemlisi benim için Richard oldu. Jack Huston'ın canlandırdığı karakter ilk sezon soğuk kanlı, hafif melankolik bir gazi/katil iken bu sezon daha da bir ruhunu açtı. Hayatına dair detaylar ve özellikle ormanda yaşadığı yüzleşme anları çok şey kattı ona. Neyse ki dahası da gelecek belli ki. Gretchen Mol'ün canlandırdığı Gillian'dan yukarıda bahsetmiştim. Özellikle sezon finalinde olanlardan sonra Gillian artık iyiden iyiye iktidarın en güçlü ortağı haline gelebilir ve şu ana kadar sessiz sakin bir şekilde ortalığı kızıştıran bir profil çizerken bir kadın olarak öne çıkması da ayrı bir güzellik olacaktır.

Dizinin diğer kadınları ise bu erkek dünyasında çok güçlü oyunlar vermeye devam ediyor. Kelly Macdonald'ın harika bir şekilde can verdiği Margaret bu sene resmen aştı kendisini. Artık o pısırık silik kadından hiç iz kalmadı ve Nucky'nin yanında büyüdükçe büyüdü. Kadının her bir hikayesi ayrı bir güzeldi. Kardeşlerini ziyarete gittiği bölüm, çocuğunun hastalık dönemleri ve elbette aldatma meselesi kişisel anlamda karaktere çok şey kattı. Ama daha da özeli Nucky'nin yanında artık daha kendine güvenen birisi haline gelmesiyle sahip olduğu zekayı daha da açık göstermeye başladı. Margaret şu an TV ekranlarında gördüğümüz en zengin kadın karakter bile olabilir, ve zaman zaman yaptığı hareketlerle Nucky'den bile daha kıvrak zekaya sahip olduğunu düşündürüyor. Ama işin en güzel yanı, hala taşralı, dindar bir anne olarak da özünü koruyor. Zaten işin en eğlenceli kısmı da karakter içinde yaratılan bu çatışmalar.

Paz de la Huerta ve Michael Shannon şüphesiz bu sezonun en garip çiftiydi. Bebek meselesi çok absürd ve çok eğlenceli anlar çıkardı karşımıza. İnanılmaz kitsch anlar vardı ve bir an bile tekrara bağlamadı. Shannon'ın canlandırdığı Van Alden karakterinin başlarda çok hızlı ve istikrarlı gidiyor olması beni rahatsız ediyordu ve bunların nasıl önleneceği konusunda öyküyü çıkmaza sokuyordu bence. Ancak bebek meselesiyle karaktere bir duraklama dönemi yaşatırken sonra da iyiden iyiye dibe çekmeyi başarmaları yüzünden senaryo ekibini ayrıca alkışlamak isterim. Bu arada hazır bu aşamadayken diziye gelen kadın savcı Esther Randolph da umarım diziden çıkmaz. Çok güzel anlar sağlıyor diziye, ve oyuncu Julianne Nicholson daha fazla rolü de hakediyor.

Daha çok yazılacak şey var aslında diziyle ilgili (keşke sezon sonuna bırakmasaydım) ama bitirmek lazım. Boardwalk Empire sık sık bizi şoke eden şiddet sahneleri, aşırı çözümlerle ilk senesinin aksine çok heyecanlı bir yıl geçirtti bizlere. Ben hala aralarda fazla hızlandığını ve kendini çok sık çıkmaza soktuğunu düşünüyorum. Tabii bunların hepsi gayet yetkin bir şekilde çözülüyor sonrasında, ama bir süre sonra biz de bağışıklık kazanabilir ve tehlikeleri çok ciddiye almayabiliriz. Yani hızlansın biraz derken bu sefer de gözünü çıkarmasalar iyi ederler. Sonuçta dizi, babası The Sopranos ve üvey ağabeyi Mad Men gibi kusursuz bir halde değil, ama tonunu çok iyi tutturdu ve ilk sezonda kafamızda oluşan soru işaretlerini de kaldırdı.

My Week with Marilyn: First love is such sweet desperation

2011-12-27T18:00:00.001+02:00

My Week with Marilyn, genel anlamda yurtdışında pek büyük bir coşkuyla karşılaşmadı. Ama Randevu İstanbul'daki gösterimi sırasında salonda son derece hoşnut bir hava mevcuttu. Ben de bu gruba dahil olduğumu açık bir şekilde söyleyebilirim. Bunda ilk pay elbette Marilyn Monroe rolündeki Michelle Williams. Williams oldukça garip bir performans sergiliyor bence. Monroe'nun aurasını asla tam taklit biçiminde yakalamıyor ama açık biçimde belli klişe duruşları çok iyi çalışsa da kendinden yorumları da katmayı biliyor. Elbette genel olarak yine Marilyn Monroe'yu izlediğinizi hissediyorsunuz, ama bir yandan Williams, aslında kendi performansını izlediğimizi de her daim hatırlatıyor.

Fragmanının yayınlanmasıyla ortaya çıkan beklentimin aksine film sadece Marilyn Monroe'dan ibaret değilmiş meğerse. Ben açıkçası çok basit bir hayran-yıldız platonik aşkı muhabbeti bekliyordum ancak daha filmin en başlarından itibaren film yapma süreciyle ilgili de hoş anlar içerdiğini fark ettim. Laurence Olivier'nin katı ve anlayışsız yönetmenliğinin yanında üzerindeki baskı ve bariz yetenek sorunu olması itibariyle bir büyük yıldızın arasındaki çatışma filmde azımsanmayacak bir yer kaplıyor. Bu sırada yılların geyiği metod ve klasik oyunculuk karşılaştırmaları da yine çok eğlenceli sahneleri karşımıza getiriyor. Marilyn Monroe'nun sadece yalnız ve mutsuz star edasında varolmasının yanında kariyer anlamındaki uğraşlarını ve başarı/başarısızlıklarını sergilemesi, My Week with Marilyn'i ister istemez daha sinefillere özgü bir zevk aracına da dönüştürüyor.

Biraz da bunun verdiği katkıyla Kenneth Branagh da filmde büyük bir varlık gösteriyor ve Laurence Olivier rolüyle kesinlikle ödüllerde adaylık hakediyor. Ama oyuncu kadrosunun en hoş yanı derin karaktere ihtiyaç duymadan akılda kalıcı performanslar sergileyebiliyor olmaları. Judi Dench, İngiliz oyuncu Sybil Thorndike rolünde eski nesilden gelen ancak katı bir anlayıştan uzak tavrı çok iyi yansıtıyor. Daha önce yıldızımın hiç barışmadığı Julia Ormond ise efsanevi Vivien Leigh rolüyle çok çok iyi. Ancak maalesef ikisinin de rolleri büyük değil. Keşke daha fazlası olsa diye aklımdan geçirmedim değil. Bunun yanında zengin kadronun geri kalanı ise bu isimler kadar baskın bir hava yakalayamadı benim üzerimde. Yine de Emma Watson, Toby Jones, Dominic Cooper, Derek Jacobi ve Arthur Miller rolündeki Dougray Scott gibi tanıdık isimleri de görmek keyifli.

Filmin başrolünde yer alan anlatıcı Eddie Redmayne ise onu ilk izlediğim Savage Grace'de olduğu kadar (ki filmi hiç sevmem) çarpıcı olmasa da akılda kalıcı olmayı başarıyor bence. Dahası aralarında sıfır fiziksel uyum olmasına rağmen Michelle Williams'la garip bir bir kimya oluşturmayı da beceriyor aslında.

My Week with Marilyn, çok çarpıcı çok yenilikçi bir film değil. Hatta senaryonun genel omurgasının gayet düz devam ettiğini söylemek bile mümkün. Bu aşamada yönetmen Simon Curtis ve senarist Adrian Hodges'ın aslında TV filmi ayarında bir iş çıkardıklarını bile rahat rahat söyleyebilirim. Ancak film içeriğindeki pek çok yan öyküyü hoş bir nostalji duygusu yaratma amacında çok iyi bir koz olarak kullanıyor. Yine de filmin hakkını vermek lazım, olayları aşırı dramatize etme ve Marilyn Monroe'yu 'tek yıldız' yapma gibi bir hırsa girmiş olsalardı muhtemelen Lifetime biopic'lerinden hiçbir farkı kalmazdı. Bu konudaki dürüstlüğü ve olayları aşırı abartmamasıyla en azından belirli bir samimiyet yakalamayı becerirken, özellikle sinefil ve sinema tarihi meraklılarına da eğlendirici hoş yemler atmayı akıl ediyor.

(Bu arada filmi izlediğim TÜRSAK'ın Randevu İstanbul etkinliği ile ilgili gayet haklı bir eleştiriyi okumak için BURAYA da tıklamayı ihmal etmeyin. )

Weekend: Two days is nothing

2011-12-27T17:10:00.000+02:00

Ne yalan söyleyeyim, Weekend'i izlemeden önce yine abartılmış bir şeyle karşılaşacağımı sanıyordum. Bunun iki önemli sebebi var. Birincisi özellikle son yıllarda belirli bir klişe haline gelmiş bağımsız filmlerin içinde bulunduğu durum ve bunların normalden fazla abartılmasıydı. (bkz. Like Crazy) Bir diğeri de artık daha özgürce yapılan LGBT filmlerinin genelde yarattığı hayal kırıklığı (bunlarda da fazla sayıda abartılma ve mesaj verme adına film yapıldığını unutma gibi faktörler yer alıyor.) Ancak Weekend bu anlamda gerçekten söyleyecek sözü olan hem de artistik yönden gayet tatmin edici bir iş.
Daha öncesinde kurgu masasında içlerinde Gladiator ve Kingdom of Heaven'ın da olduğu bayağı bir projede çalışmış (ki bu filminde de montaja ne kadar hakim olduğunu gösteriyor) ve bunun yanında bir avuç kısa film ve adını daha önce duymadığım Greek Pete adlı filme imza atmış olan yönetmen Andrew Haigh'ın uluslararası çevrede bayağı beğenilen bu ikinci uzun metrajı için 'Before Sunrise' ve 'Before Sunset'in gay kardeşi diyebiliriz.

Format hemen hemen aynı. Bu sefer iki ana karakterimiz gay ve bir gün yerine bir haftasonunda birbirlerini tanıma imkanı buluyorlar. Birisi tam olarak açık değil ama ilişkilere ve bağlılığa inanıyor. Diğeri ise her iki alanda da bunun tam tersi. Ve elbette Sunrise ve Sunset kardeşlerin aksine burada platonik ilişki bir one night stand'le başlıyor.

Aslında bu filmlerin en büyük handikapı şüphesiz diyaloglarında yaşanıyor. Açıkçası çok da bıcır bıcır konuşan karakterer eğer diyaloglar acayip bir zekayla yazılmadıysa bir süre sonra beni feci sıkıyor. Özellikle Before Sunrise'da bunu hissetmiştim. Weekend'de de arada baygınlık geçirilen diyalog sekansları olmuyor değil. Ancak sürecin haftasonuna yayılmış olması mekan ve zaman konusunda Haigh'ın biraz daha serbest olması gibi durumlar aşırı laf kalabalığına maruz kalmamızı da engelliyor. Bu yüzden çok da fazla rahatsız edici bir durum yok.

Bunun yanında filmdeki konuşmaların özellikle karakterlerin birbirlerini çözme aşamasındaki işlevinin de genel hayat görüşünden ziyade LGBT camiasının dertlerine ağırlık verdiğini de belirtmek lazım. Bu konuda film karakterlerin birbirleriyle ve kendileriyle güçlü bir şekilde yüzleşmesini sağladığı gibi onları da sıradan ve klişe olmaktan uzaklaştırıp zenginleştiriyor.

Elbette filmin iki oyuncusuna değinmeden olmaz. Pek tanınmayan iki oyuncu Tom Cullen ve Chris New bu senenin en bahsedilesi performansları arasına girmeyi hakeden bir oyun çıkarmışlar. Bu arada Cullen da geçtiğimiz haftalarda dağıtılarn BIFA'larda bir nevi aramıza hoş geldin ödülü almıştı. Her ikisi de filmin her anında hislerini ve karakterlerindeki çatışmaları size aktarmak konusunda çok becerikliler.

Weekend, çok düşünen ama işin duygu faktörünü de kesinlikle atlamayan bir film. İki başrol oyuncusunun oluşturduğu kimya ile birlikte gayet gerçekçi bir atmosfer yaratırken seyirci üzerinde de etkili olmayı beceriyor. Haigh bence çok gelecek vaat eden bir yönetmen. Anlatımı anaakımdan uzak olmasına rağmen son derece pürüzsüz ve akıcı. Minimal bütçe ve dijital öğelere rağmen ışığı çok efektif kullanıyor. Kadrajlar bir yandan hem şık hem de işlevsel duruyor. Bir yandan da montajı filmin akışını feci kolaylaştırıyor. Ayrıca iki oyuncusuna bakarak iyi bir oyuncu yönetmeni olduğunu da pekala söyleyebiliriz. Weekend sadece mesaj verme lagalugasına kapılmadan yüzleşme kısmını da işin duygusal kısmını da çok iyi ayarlıyor. Filmin sonunda gerçekten etkilenmenizin en önemli sebebi de ayarı çok iyi tutturabilmesi. Ne çok soğuk kaçıyor, ne de cıvıkcıvıklaşıyor. Bu senenin en iyilerinden birisi kesinlikle.

Labirent: Buyrun Türk işi aksiyona

2011-12-22T17:39:00.001+02:00

Tolga Örnek, bence takip edilmesi ve destek verilmesi gereken yönetmenlerden. Dün birisine Örnek'i yönetmen olarak iyi bulduğumu söylediğimde, yönetmenin akraba bağlarındaki ideolojik durumları desteklemekle suçlandığımı da not etmek istiyorum. Durumun böyle kof bir açılımla alakası bile yok ve ben her şeyin böyle ideolojik okunmasından da bayağı sıkıldım. Tolga Örnek'i niye beğeniyorum? Çünkü sinemamızın en büyük eksiği olan 'eli yüzü düzgün anaakım' klasmanında en temiz iş çıkaran yönetmeni. Olaya tamamen teknik yaklaşacağım ama film gramerindeki çok basit çekme kesme biçme işlerini bile elimize yüzümüze bulaştırdığımız bir sektörde bu azımsanmayacak bir şey. Elbette şu ana kadar harikulade diyebileceğim bir başyapıt çıkardığını görmedik ama önümüze sunduğu işler her seferinde kendisini ne kadar geliştirdiğini de gösteriyor.

Devrim Arabaları, bir ensemble öyküsü olmasının da getirisiyle karakter derinliği sunmaktan uzak bir işti, ancak yeterli olmayan bütçesi ve türlü teknik yetersizliklere rağmen doğru düzgün anlatılmış ve dahası eksiklerini görmezden gelmenize sebep olacak duyguyu da geçirmeyi başarıyordu. Kaybedenler Kulübü şüphesiz ki bu bağlamda daha eli yüzü düzgün bir prodüksiyondu ve algısı da daha kişisel yönlerden güçlenen bir filmdi. Yani filmle empati kurmak tamamen sizin dünya görüşünüze ve kişisel belleğinize kalıyordu, ki o noktada filmin benimle kimyası da uyuştu. Ama eninde sonunda Kaybedenler Kulübü'nün aralarda göze sokmaları ve bazı şeyleri basite indirgemesine rağmen yine samimi ve Türk sinemasındaki çoğu filmden anlatım açısından üstte yer aldığını düşünüyorum. Daha önce yazmıştım zaten filmle ilgili.

Labirent ise Örnek'in bu üç filmde hiç bulaşmadığı aksiyon janrına el atıyor ve reji bakımından şu ana kadarki en kusursuz işi. Yeni dönem sinemamızda Türk işi aksiyonun temsilcileri arasında yer alan Osman Sınav, Serdar Akar, ve en son bu işlere bulaşan Mahsun Kırmızıgül'ün filmlerinin aksine son derece ekonomik, yalın, gerçekçi ve ciddiye alabileceğiniz, inanabileceğiniz teknik yönden kesinlikle aksamayan ilk aksiyon denememiz bile olabilir. Sırf bu yüzden bile çok önemli bir iş.

Bunun yanında Labirent, Örnek'in sadece teknik meselelerde değil oyuncu yönetmenliğinde de ne kadar başarılı olduğunun bir başka göstergesi. Biz nedense oyuncu performansları konusunda olayın asıl sahibi olan yönetmeni unutur, tüm övgüyü oyunculara yaparız. Ama o oyunu onaylayan da yönetmendir, o oyunu çıkarması için oyuncusunu rahat ettirip role sokan da yönetmendir, kurgu masasında en doğru planı seçmesi gereken kişi de yönetmendir. (Yani sektörümüzde bolca buna uymayan yönetmen de var. Onu da kabul etmek gerek.) Elbette oyuncuları dışlamak değil niyetim. Ancak şu üç filmine baktığımızda Örnek'in filmlerinden - ki bayağı bir oyuncu geçti şimdiden - en boş karakterlerde bile rolüne girebilmiş oyuncular görmemiz de tesadüf olamaz. Ayrıca Meltem Cumbul'un bile iyi performans sergilediğini düşünürsek Örnek'e hakkını vermemiz gerekiyor. Burada cidden sakıncalı bir kadro vardı benim için. Cumbul da Timuçin Esen de kötü yönetmenlerin altında nasıl abarttıklarını daha önce gördüğümüz oyuncular. Ve burada önceki işlerinin aksine ne kadar ekonomik davrandıklarını görebilirsiniz.

Cumbul ve Esen'in yanında son dönemde başka işlerle de dikkat çeken Rıza Kocaoğlu, yine bu sene izleyeceğimiz El Yazısı adlı filmde etkileyici bir iş çıkarmış olan Sarp Akkaya, Ozan Bilen gibi yeni isimlere dikkat çekmek lazım. Altan Gördüm, terörist lideri rolüne otururken daha ufak bir rolde yer alsa da Umut Kurt filmin en çok hatırlanacak performansını vermiş sanırım. Ha bu arada oyuncuların hiçbirisinin büyük gövde gösterileri yaptığını da sanmayın. Zaten olay da orada. Saydığım isimler, ve kadronun geri kalanı. Her daim inandırıcı olmayı başarıyorlar. Sinemamızda sıkça gördüğümüz 'sete misafir gelmiş' gibi bir havaları yok ve en güzeli dikkat çekmek için abartma olayına girmiyorlar. Her noktada olması gerektiği gibi ve Örnek'in teknik meziyetiyle uyum sağlarcasına 'doğal' kalmayı beceriyorlar.

Şu ana kadar pek bir yağladım şimdi de filmin eksik gediklerine geçelim. En önemlisi ve en affedilmezi elbette ki, senaryo. Öyküde büyük bir aksama yok, diyaloglar genellikle gerçekçi kalmayı başarıyor. En azından sizi güldürmüyor. (Gülmek derken filmle ilgili rahatsız olduğum tek ufak ayrıntıdan bahsetmem lazım. Dana kadar bir mercekle casusculuk oynamasalardı keşke) Senaryoya dönersek, en büyük eksiği seyirciyi duygusal olarak yükleyebilecek bir öğesinin olmayışı. Gayet temiz çalışan bir soruşturma izliyoruz. Kötüler iyileri alt etmeye çalışıyor. Bu sırada - özellikle sinagog sahnesi gibi - etkileyici anlara tanık oluyoruz. Ancak genel düzeyde tüm karakterlerin kişisel öyküleri bizi onlara duygusal olarak bağlamaktan uzak. Çeşitli sırlar vs. çok da etkileyecek bir konumda değil.

Yani aslında bir polisiye dizi bölümünden çok da uzakta bizi yakalayacak özel fikirlerden oluşan bir senaryo yok karşımızda. Bu da ister istemez ne kadar düzgün çekilirse çekilsin filmin etkisini öldürüyor. Açıkçası 'iyi çekilmiş bir aksiyon izlemek' gibi özel bir takıntısı yoksa seyircinin, ne kadar tatmin olacağı konusunda şüphelerim var. Tolga Örnek belgeselden gelme biri evet ama rejisine baktığınızda elindeki duygusal malzemeyi de affetmeden kullanabiliyor. Yine sinagog sahnesi ve Cumbul ile Esen'in final sahnesini örnek olarak verebilirim. Belki de senaryo yazma aşamasında henüz belgesel ciddiyetini atamadı üstünden bilemiyorum. Tabii ki mesela bir Mahsun Kırmızıgül gibi gözünü de çıkarmasın ama seyirciyi duygusal anlamda empati kuracak fikirleri buradaki yetkinlikle filme çektiği anda sanırım Örnek en iyi işini çıkarmış olacak.

Duygusal tatmini olmasa da çok titiz çalışılmış, hiç aksamayan bu filmi yine de izlemek gerek bence. Çünkü sinemamızın düzgün anaakım işlere ihtiyacı var ve bu film Mahsun'un minarelerinden daha çok ilgiyi hakediyor. Böyle düzgün sinemacıları destekleyelim ki devamı gelsin.

Nar: Çok güzel uyuyordun

2011-12-22T17:11:00.000+02:00

Daha vizyona girmeden Ümit Ünal dikkatleri bir sonraki projesi Teyzem remake'ine çekti ama Nar zaten Antalya'dan beri - büyük ödülü alan filmden bile daha çok - konuşuldu ve konuşuluyor zaten. Bir süredir Gölgesizler, Kaptan Feza ve Ses gibi farklı işlere yönelen Ümit Ünal şükür ki gayet verimli çalışmaya devam ediyor. Nar ise bence daha çok Ara ve Dokuz'un yanında yer alacak bir iş. Çoğunlukla tek mekan üzerinden ilerlese de flashbackler, mekanın geniş kullanımı ve karakter öykülerindeki zenginlik itibariyle klostrofobik bir atmosfer yaratmıyor. Filmde önemli yer eden gerilim unsurları ise mekandan ziyade karakterlerin kişisel öykülerinde beliriyor zaten.

Nar karakterlerine bolca yaptıkları hareketler ve bunların etkileri üzerine soru sorarken her kötülüğün sonuçları iyice tartılarak oluşturulmadığını da gösteriyor. Bu bağlamda filmin odağında yer alan rehin alma öyküsünün başlangıcı da bu ana sorgulara uygun bir biçimde 'Aman, ne olacak?' tavrındaki hareketlerle başlıyor zaten. Serra Yılmaz'ın filmde ana tehdit olarak sunulan karakteri zaman içinde diğer sözde masum karakterlerin neredeyse gölgesinde kalırken suç ve vicdan meseleleri de her karakterde ayrı bir şekilde canlanıveriyor.

Evet, aslında bu film kimsenin tam olarak masum olmadığı bir öykü anlatıyor. Herkesin iyi veya kötü niyetli; planlayarak veya düşünmeden hayatlarındaki yanlış adımlar üzerine düşünmesini ve 'güzel uykularından uyanmalarını' sağlayan manzaraları görüyoruz. Bu sırada oldukça güçlü yüzleşme anlarında da hangisine hak versek karar veremiyoruz. :)

Gayet hoş ve gerilimi giderek tırmandıran Nar'ın sanırım beni tek tatmin etmeyen yanı zaman içinde twistleri boşverip - ya da zaten gün gibi ortada olan twistlere yeni ve daha büyüklerini eklemeye kalkışmayıp - sadece final yüzleşmelerine doğru öyküyü ilerletmesi sanırım. Aslında bu öğelerin hiçbirinin tam olarak aksadığını söyleyemem ama oldukça gergin bir şekilde başlayan bir öykünün finalinde fiziksel bir sakinlikten çok iyice terörize bir hale gelmeyi tercih edebilirdim. Elbette filmde her şey sütliman olmuyor ama yine de tam bir katarsis duygusu da yaşayamadım.

Kişisel kanaatime göre Ünal reji hakimiyetini her işinde bir adım ileri götürüyor. Bunu özellikle oyuncularda da net görüyoruz. Sanırım ilk defa izlediğim, İrem Altuğ hiç fena bir izlenim yaratmadı bende. İdil Fırat'ı ise şov yaptığı yüzleşme sahnesine rağmen bir türlü karaktere oturtamadığımı belirtmem gerek. Ara'da da Ünal'la çok iyi bir iş çıkarmış olan Erdem Akakçe ise burada da çok eğlenceli ve karakterine cuk oturmuş durumda. Serra Yılmaz'a geçersek, ne yazık ki Yılmaz yine, hep son dönemlerde gördüğümüz o personayla karşımıza çıkıyor ve otantik bir karakterden ziyade yine Yılmaz'ı izliyoruz. Ancak şurada hakkını vermem gerek Ünal - muhtemelen karakteri Yılmaz'ı düşünerek yazmıştır - bu durumu lehine kullanmayı başarıyor. O oturaklı ses, anlamlı bakışlar ile Serra Yılmaz karakterin ilk başlarda yarattığı gerilim unsurunu ve aynı zamanda sonlardaki doğallığını çok iyi yansıtıyor ve film için ciddi bir avantaja dönüşüyor. Açıkçası Yılmaz genelde eleştirilse de filmdeki duruşunu sevdim ben.

Nar, iyi yazılmış karakterleri ve temiz işleyen rejisinin yanında size günlük hayatınızı da sorgulatan bir yapıya sahip. (Kabul edelim son zamanlarda sinemamızda ikisini birden bulmak pek kolay değil) İşte bu yüzden de salondan çıktığınızda üzerine düşünmeye teşvik eden bir malzeme sunuyor. Sanırım Ara hala favorim ama Nar da Ünal'ın filmografisinde üst sıralarda yer alacak kesin. Yalnız şunu da söylemem lazım. Öykünün finalinden sonra filmin epiloguyla hiç hoşlaşmadım. Ama filme dair genel yargıyı değiştirecek bir düzeyde değil elbette.

M:I4 - Ghost Protocol: Salınırım gökdelen tepelerinde

2011-12-22T14:47:00.002+02:00

Tom Cruise, büyük darbe yediği ve ufak bir iki istisna dışında sonrasında kariyerini toparlayamadığı Mission: Impossible 3'ün ardından serinin dördüncü filminde tekrar eski parlak günlerine dönmeye çabalıyor. Filme bakarsak başarılı olmaması için de bir sebep yok. J.J. Abrams'ın yönettiği ve uzun süreli ortakları Alex Kurtzman ve Roberto Orci ile birlikte kaleme aldığı üçüncü film sırasında Cruise'un Scientology meselesiyle ilgili yaptığı artık zaptedilemeyen açıklamaları ve Katie Holmes uğruna TV'de bir koltuk tepesinde hoplayıp zıplamasıyla seyirci böyle bir adamı artık ulusal aksiyon yıldızı statüsünde görmek istemediğini açıkça belirtmiş. M:I serisinin üçüncü filmi gişede patlamış ve sonrasında da serinin haklarını elinde bulunduran Paramount, Cruise ile yollarını ayırmıştı. Tom Cruise, sonrasında yapımcılığını da kendisinin üstlendiği bir grup filmle birlikte devraldığı United Artists bünyesinde başarısız kariyer adımlarını devam ettirmişti. En son Knight and Day'de açıkça görüldü ki, Tom Cruise'un tek başına bir filmi alıp götürmesi artık çok zordu. Zaten geçen sürede tutan tek filminin ağır makyajlı biçimde yan kadroda yer aldığı Tropic Thunder olduğunu da düşünmek gerek.

Bu sırada tam olarak ne oldu bilmiyorum ama serinin dördüncü filmiyle ilgili J.J. Abrams'ın 'Tom Cruise'un olması gerek' tipindeki açıklamaları bir şekilde barışın tekrar sağlanacağını da gösteriyordu. Nitekim bir şekilde Cruise, tekrar Ethan Hunt rolüne geçebildi. (Tabii söylentilere göre normalin çok aşağısında bir ücreti kabul etmiş. Ayrıca ilk defa serinin afişlerini tek başına doldurmadığını da not etmek gerek.) Neyse hayırlısı olsun diyelim ve bu sektörel muhabbetleri bir kenara bırakıp filme geçelim.

Çocukluğumda da TV dizisinin 80'ler versiyonunu çok seven birisiydim ama Mission: Impossible sinema macerası beni daha en baştan yakalamıştı. Brian de Palma'nın yoğun Hitchcock fetişiyle donattığı, karanlık soğuk bir atmosferde sunduğu, serinin ilk filmi dizinin yapısından çok uzaktı. Ama bir şekilde yenilemeyi de beceriyordu. Her şeyden önce yıllar boyunca takımın lideri olmuş bir karakteri hain ve köstebek durumuna getirmesi bile başlı başına bir devrimdi dizinin hayranları için. Sonrasında John Woo, tıpkı de Palma gibi kişisel sinema zevkini, biraz daha mitolojik göndermesi bol, daha duygusal ve daha da Bondvari bir öyküyle aktardı. (İkinci filmi pek sevmem.) J.J. Abrams seriye gelince. Kariyerinin ilk büyük hiti olan Alias dahil olmak üzere senaryolarında sıkça gördüğümüz aile, ihanet gibi temalar üzerine bence hakkı yenen bir iş çıkarmıştı. Abrams'in yaptığı en önemli şey ise şüphesiz takım ruhu açısından dizinin atmosferini tekrar yakalamasıydı.

The Incredibles ve Ratatouille gibi harikulade iki animasyonla tanıdığımız (maalesef pek övülen The Iron Giant'ını seyredemedim.) Brad Bird'ün seriye ne katacağını da merak ediyordum açıkçası. Ancak J.J. Abrams'ın yapımcı koltuğunda oturması da beni kıllandırıyordu. Şüphelerimde doğru çıktığımı söyleyebilirim çünkü Brad Bird'ün seriye öncekilerde olduğu gibi kişisel bir yenilik kattığını söyleyemeyiz. Hatta bu sefer serinin bir önceki filmiyle olan organik ve anlatımsal bağların korunduğunu belirtmek gerekiyor.

Öyküsel bağlamda birinci filmi andıran bir yapıyla yine ajanlarımız IMF desteği olmadan kendi başlarına dünyayı kurtarmaya çalışıyorlar. Bu seferki kötü karakterlerimiz çok üstünde durulan ve karizmasıyla ekibi boğan tipler değil. Bu bağlamda da sanırım orijinal seriye en çok yaklaşan film olduğunu söyleyebiliriz. Bunun yanında karakterlerin kişisel boyutlarında 3. filme atılan ufak kancalar da var ama filmin tek duygusal kozu olarak çok da etkili olduğunu söyleyemem.

Brad Bird, aksiyon sekanslarında kusursuz bir iş çıkarıyor. M:I serisi zaten en baştan beri aksiyon konusunda uçlarda gezinmekten kaçınmayan ve her şeyi abartarak büyük bir eğlence vermeyi başaran filmlerden oluştu. Bird'ün aksiyon sekanslarındaki yapının ise yine genel olarak 3. filmdeki görsel efekt ağırlıklı 'bombastik' öğelerden feyz aldığını ve hatta seviye olarak daha yukarı çektiğini söyleyebiliriz. Özellikle Dubai'deki kum fırtınası ve gökdelen sekansları benim son zamanlarda izlediğim en heyecanlı anlar arasındaydı. Tabii bu aşamada Bird'ü IMAX tercihi yüzünden de ayrıca tebrik etmek gerek. Nihayet Christopher Nolan'dan sonra bir aklı başında yönetmen daha IMAX'in 3D'den daha etkili olduğunu kanıtlıyor. Filmin önemli sahnelerinin bu formatta çekildiğini belirtelim.

Tom Cruise zaten her zaman aksiyon oyuncusu kılıfına çok iyi giriyordu. Burada da bir istisna yok. Özellikle figüran kullanmadığını bilmek de aksiyon sahnelerinde empati kurmayı daha da kolaylaştırıyor. Ancak (bunu Knight & Day'de de yazmıştım) maalesef yıllar ve yaptığı sporlar / ya da aldığı hormonlar Cruise'un giderek şişen vücuduna iyi davranmıyor. Artık t-shirt'ünü çıkartmaktan ve büyüyen poposunu gözümüze sokan pantolonlar giymekten vazgeçmesi gerek. Cruise dışında serinin tamamında yer alan tek oyuncu Ving Rhames çok ufak bir sahnede gözüküyor. Bir eski konuk daha var ama spoiler vermemek için söylemiyorum. Bunun yanında yine ufak rollerde Tom Wilkinson, Josh Holloway, Anil Kapoor gibi tanıdık yüzlerin yanında bir önceki filmde seriye giriş yapan Simon Pegg ise bu sefer rolünü büyütüyor. Bu filmin ana kızı Paula Patton ise seri içinde çok özel bir yer edinmiyor şüphesiz ancak şunu belirtmek lazım, Patton orijinal serideki kadın figürünün aurasını şu ana kadar beyazperdede en iyi yakalayan oyuncu. Jeremy Renner'dan ise beklentilerim büyüktü (bunun en önemli sebebi de Cruise'un bir şekilde seriyi ona teslim edebileceği gibi bir hisse kapılmamdı) Ama sanırım fazla evhamlı davranmışım. Renner yine gayet iyi ama karakterin çok öne çıkan ya da bize kendini önemsetmeyi başaran bir özelliği de yok.

Sözün özü, Mission: Impossible 4 - Ghost Protocol, bu sefer farklı tatta bir IMF macerası sunmuyor. Anlatımıyla 3. filmin izinden gidiyor. Metinsel bazda bence biraz geride ve özel bir albenisi olmasa da, teknik bağlamda olayı IMAX katkısıyla da daha ileri götürüyor. Kadro yine cuk oturuyor, aksiyon dengesi çok iyi kurulu. Michael Giacchino ise orijinal müziğin ritmini soldurmadan hoş temalara imza atıyor. Mission: Impossible koskoca yaz sezonunda izleyemediğimiz kaliteli aksiyonu yıl sonunda karşımıza çıkarıyor.

The Iron Lady: Always have been on your own!

2011-12-19T18:02:00.001+02:00

80'lerde çocukluğunu yaşamış biri olarak Margaret Thatcher, şüphesiz ki hiç unutamayacağım figürlerden birisi. Ronald Reagan ve Mikhail Gorbachev'un 'dünya'nın başrolünü paylaştığı ve son dönemleri olmasına rağmen soğuk savaş etkilerinin hala hissedildiği bir dönemde, tam aralarında dimdik duran ve yıllar boyunca benim Kraliçe'den daha çok İngiltere'yle özdeşleştirdiğim bir isimdi. O devler liginde 'demir' lakabını almış bir kadın. Sonra da böylesini görmedi zaten dünya. Elbette aklımız kemale erdikten sonra ve işin uluslararası boyutunun dışında bu 11 yıl hükümranlık süren başbakanın özellikle kendi içişlerinde yaptıklarını da öğrendikçe Thatcher'ın o havası şüphesiz ki bozuldu gözümde. Ama benim politik duruşlarıma ters olsa da o güçlü aurası hep sabit kaldı.

The Iron Lady, ne yalan söyleyeyim beklentilerimin sıfır düzeyinde olduğu bir filmdi. Yönetmeninin Mamma Mia! ile sinemaya atılan Phyllida Lloyd olması zaten projeden soğumama yetmişti, ancak fragmanlarında gördüğüm ve hatırladığım Thatcher'la tezat yumuşaklıktaki - ya da ciddiye alınamaz diyelim - görüntüler de üstüne tuz biber ekti. Bu bağlamda baktığımda filmden beklediğimden çok daha fazla bir tat aldığımı söylemem gerek. Ancak elbette bu filmin iyi olduğu anlamına gelmiyor.

Bu kadar çok kapsamlı bir dönemi yönetmiş bir liderin hayatını aktarmak elbette çok zor. The Iron Lady de bu dağınıklık içerisinde - en azından senaryosuyla - ortalığı toparlayabilmiş gözüküyor. Fragmandan da anlayabileceğiniz üzere Thatcher'ın politik kariyerini, bir kadının zorlu ve başarılı yolculuğu şeklinde tasvir eden film aynı zamanda sürpriz bir biçimde Thatcher'ın yalnızlığına da feci vurgu yapıyor. Fragmanlar ve tanıtımlarda tek bir kare bile gösterilmeyen yaşlı ve emekli Thatcher'ın günleri filmin omurgasını oluşturuyor ve politik profil flashback'ler yoluyla çiziliyor.

Yukarıda da söylediğim gibi senaryo bu konuda aslında derli toplu, ve önemsediği şeylerle görmemeyi tercih ettiği şeylerin dengesini de tutturuyor. Bu sene Shame'ini de izlediğimiz Abi Morgan'ın yazdığı senaryo Thatcher'ın tartışmalı kararlarını hiçbir zaman sorgulamıyor, ancak bunların en büyüklerine karar verdiği anlarda nasıl bir iktidar sarhoşluğu yaşadığını ve çevresinde diktatöre kayan bir otorite figürü haline gelişini de göstermemezlik yapmıyor. Flashback motivasyonları düzgün ayarda yapılsa ve özellikle Thatcher'ın yaşlı günlerindeki Alzheimer öyküsü buna güzel bir şekilde yedirilse de maalesef filmi en çok baltalayan isim de yönetmenin ta kendisi oluyor.

Thatcher'ın aktif yıllarını fazla şık olmaya çalışan ama neredeyse plastiğe kayan ve yaşlı günlerindeki gerçeklikle hiç örtüşmeyen yapaylıklar filme hasar veriyor. Dahası zaten non-lineer bir metin olmasına rağmen kurgu odasında ortaya konan, efektiflikten uzak, ve daha çok 'fazla uğraşılmış' hissi verilen kurgu oyunları da filmin en büyük sorunlarından. Ben mesela hızlı ve çabuk kesmeleri seven birisiyim, ancak bu anlatım tavrının işinin ehli olmayan ellerde nasıl heba edildiğini de görmüş oldum bir kere daha. Bunlar tabii faza teknik ve önemsiz detaylar gibi gelebilir ancak ne olursa olsun filmin seyircide oluşturduğu sempatiklikten ve samimiyetten uzak bu 'fazla uğraşılmış' tavırlar metnin içindeki bazı hoşlukların tadına varamamanıza sebep oluyor ve ne olursa olsun film içinize işlemiyor.

Elbette pek çok kişi için bu filmin izlenme sebebi Meryl Streep. Streep'in maalesef vasat filmlerle dolu bir kariyeri var ancak onu özel yapan tüm bu filmlere değer katabilecek kadar güçlü oyunlar vermesi. Bir arkadaşım Streep için 'Beşamel sos gibi kadın, neyin üzerine koysan, tadını artırıyor.' dedi ve ne kadar haklı olduğunu da burada anlıyorsunuz. Streep gerçekten de şov üstüne şov yapıyor. Üstelik çok farklı dönemlere yayılan filmde karakterinden hiç kopmuyor ve Lloyd'un o karmaşık ve kopuk anlatım tercihlerine rağmen oyunlarında hiçbir devamsızlığa rastlamıyorsunuz. Ki böyle kötü icra edilmiş bir filmde hala parlayabilen oyuncu benim gözümde ister istemez daha değerli oluyor. Hep derim zaten, kötü filmdeki iyi performansı daha çok alkışlamak lazım. :)

Özellikle yaşlı Thatcher zamanlarında filmin her bir karesinde Streep olağanüstü. Özellikle o zamanlarda diyorum çünkü o kısımlarda anlatım biraz sakinleşip oyuncuya nefes alacak alan bırakılıyor. Aksan zaten mükemmel ve çok ağır - ve inanılmaz başarılı - makyajın altında kadın parladıkça parlıyor. The Iron Lady, özellikle o dönemi yaşamış isimlerin ilgiyle izleyecekleri bir film. Ancak politik anlamda doyurucu olmaktan uzak ve güdük; ana karakterinin ruh halini ve kişiliğini yansıtmak konusunda ise beklediğimden daha doygun.

Anonymous: We've All Been Played

2011-12-18T15:50:00.002+02:00

Roland Emmerich, sanırım çağımızda kara listemde yer alan yönetmenlerin başlarında gelir. Gişe filmleri muhabbetini bir kenara bırakayım, o tip işler içinde bile hiper sıkıcı ve süper sığ filmleriyle can sıkıntısından başka bir şey yaratmaz bana. Bu sefer ise uzaylılar, yaratıklar veya iklimsel felaketler yerine Shakespeare'le ilgili bir iş yaptığını öğrendiğimde bayağı merak ettim. Kariyerine başkangıç aşamasında bile Universal Soldier gibi bir filmle çıkış yapmış (ki ben severim o filmi) bir yönetmenden, Elizabeth döneminde geçen bir politik alternatif tarih denemesi beklemiyor insan haliyle.

Şunu söylemek lazım, film kesinlikle kötü değil. Gayet akıcı, arada eski İngilizce'nin verdiği etkiyle bir baygınlık yaratma potansiyeline sahip olsa da, gayet sürükleyici bir deneyim. Bu sebeple sıkıcı da diyemem. Zaten filmden çıktığımda oldukça kararsız da kaldığımı belirtmem lazım. Filmde net bir kusur bulmak çok zor. Evet anlatım harikuladfe pencereler açmıyor önünüzde, gayet iyi yazılmış olmasına rağmen metin de özünde bir TV filminden fazlasını vermiyor. Oyuncular aralarda çok iyi gözükürken aralarda da rahatsız edici sığlıkta gözükebiliyorlar. Kısacasu Anonymous size bir şeyler veren ve üstüne çok da net kötüleme yapamayacağınız bir iş.

Bu arada Roland Emmerich de gayet eli yüzü düzgün bir iş çıkarıyor. Dahası büyük bütçeli ve bol efektli geçmişinden kaynaklanan artılarıyla özellikle mekan oluşumu ve çeşitli büyük sahnelerde son derece etkileyici bir iş çıkardığını söyleyebiliriz. Bu anlamda Emmerich ve belli ki projeye harcanan paralar bu gizli politik senaryoları sadece kapalı kapılar ardındaki karanlık odalara da hapsetmiyorlar.

Şu ana kadar kalburüstü senaryolarına tanık olduğumuz John Orloff, burada gayet güçlü diyaloglara imza atıyor ve dönemin edebi ve politik mesele ile figürlerine de referans verme konusunda oldukça yetkin. Ancak en baştan da bahsettiğim gibi derinlikli, bir politik komplo teorisi görmüyoruz, metin genel olarak yüzeyde kalmayı ve bir Elizabeth, veya The Tudors ayarında kalmayı tercih ediyor. Bunun yanında şüphesiz ki döneme ait özellikle politik figürleri bilmek de filmi izlerken çok yardımcı olacak bir birikim. Zira Orloff'un yaptığı iyi şeylerden biri - finaldeki bazı açıklamalar dışında - genel olarak çok açık referanslar vermemesi ve gerekli bilgileri göze sokmadan vermesinden geçiyor.

Oyuncu kadrosu ise çok ilginç. Rhys Ifans ve David Thewlis neredeyse tanınmayacak şekilde karşımıza çıkıyorlar. Açıkçası ikisi hakkında da net bir şey söyleyemeyeceğim. Aralarda o kadar abartılı geldiler ki, bir türlü ısınamadım. Elizabeth'in yaşlı halini harikulade Vanessa Redgrave oynarken, gençlik halini ise oyuncunun kızı güzeller güzeli Joely Richardson canlandırıyor. Her ikisi de son derece iyi, ama Richardson bana sürekli Blanchett'in oyununu veriyor gibi geldi. Ayrı bir yorum göremiyoruz ondan. Redgrave'in performansıyla ilgili ise çekincelerim olduğunu söyleyenilirim. Kadın son derece güçlü, ancak Elizabeth'in son dönemlerini aktarması itibariyle hafif 'tırlak' bir hava veriyor. Bunu nasıl karşılayacağımı çok bilemedim.

Anonymous, Shakespeare mitini parçalayan bir öykü sunmasına rağmen herhangi bir sansasyon yaratacak seviyede değil. Normal, kendi içinde eğlencesi olan düzgün bir prodükiyon Ancak özellikle bu tip dönem ve politik öyküleri sevdiğim için ben keyifle izledim filmi Randevu İstanbul'daki gösteriminde. Özellikle Shakespeare ve alternatif tarih meraklılarına da tavsiye edilir.

2011 Golden Globes: Nerds for Ryan Murphy (Adaylar - TV)

2011-12-15T17:10:00.003+02:00

Kızıyoruz, sövüyoruz ama SAG ve HFPA adaylarını görünce, 'Sen ne güzel şeymişsin Emmy' diyoruz. En azından zevklerinde bir tutarlılıkları var. Ama Altın Küreler her zaman SAG'den daha heyecanlı olur bence çünkü bunlar biraz daha yeniliklere açık ve garip insanlar. Klasik HFPA takıntılarını yine burada görüyoruz. Mümkün olduğunca yeni ve mümkün olduğunca kablolu yapımlar yine Altın Küre adaylarına damgasını vuruyor ama sanki bu sefer bir aşırı mı olmuş? Dram en iyi dizideki adayların tamamı kablolu kanallardan oluşuyor.

American Horror Story sevgisi ben bekliyordum ama bu kadar az olmasını beklemiyordum açıkçası. Bunun yanında SAG'in utanmazca görmezden geldiği Homeland neyse li burada hakettiği adaylıkları alabilmiş. The Good Wife harcanan dizilerden ama yukarıda bahsettiğim HFPA zaaflarına uymadığı ve artık - onların gözünde - yaşlandığı için bu normal. Peki Glee niye hala aday oluyor? Ryan Murphy bu adamlara ne yapıyor da sürekli bir yalaka durumundalar? Tabii ki artık Parks and Recreation ve Community'nin dışlanmasına alıştığım için vızvızlanmıyorum. En azından Amy Poehler'ı aday göstermeyi becermişler Komedide Episodes'un öne çıkması çok hoşuma gitti onu da belirtmem lazım. Yeni komedilerden de Enlightened ve New Girl vize almış gözüküyor. Reyting baskısıyla 2 Broke Girls ve yenilenmiş Two and a Half Men olur buralarda diyordum ama. Onlar pek ortada yok. Yani elbette şu listeye baktığınız zaman manzara direkt kitsch bir şey, ama kabul edelim SAG'den daha iyiler.

Dizi (Dram)
American Horror Story
Boardwalk Empire
Boss
Game of Thrones
Homeland

Erkek Oyuncu (Dram)
Steve Buscemi, Boardwalk Empire
Bryan Cranston, Breaking Bad
Kelsey Grammer, Boss
Jeremy Irons, The Borgias
Damian Lewis, Homeland

Kadın Oyuncu (Dram)
Claire Danes, Homeland
Mireille Enos, The Killing
Julianna Margulies, The Good Wife
Madeleine Stowe, Revenge
Callie Thorne, Necessary Roughness

TV (Komedi / Müzikal)
Enlightened
Episodes
Glee
Modern Family
New Girl

Erkek Oyuncu (Komedi / Müzikal)
Alec Baldwin, 30 Rock
David Duchovny, Californication
Jonny Galecki, The Big Bang Theory
Thomas Jane, Hung
Matt LeBlanc, Episodes

Kadın Oyuncu (Komedi / Müzikal)
Laura Dern, Enlightened
Zooey Deschanel, New Girl
Tina Fey, 30 Rock
Laura Linney, The Big C
Amy Poehler, Parks and Recreation

Mini Dizi & TV FilmiCinema Verite
Downton Abbey
The Hour
Mildred Pierce
Too Big to Fail

Erkek Oyuncu (Mini Dizi & TV Filmi)
Hugh Bonneville, Downton Abbey
Idris Elba, Luther
William Hurt, Too Big to Fail
Bill Nighy, Page Eight
Dominic West, The Hour

Kadın Oyuncu (Mini Dizi & TV Filmi)
Romola Garai, The Hour
Diane Lane, Cinema Verite
Elizabeth McGovern, Downton Abbey
Emily Watson, Appropriate Adult
Kate Winslet, Mildred Pierce

Yardımcı Erkek Oyuncu
Peter Dinklage, Game of Thrones
Paul Giamatti, Too Big to Fail
Guy Pearce, Mildred Pierce
Tim Robbins, Cinema Verite
Eric Stonestreet, Modern Family

Yardımcı Kadın Oyuncu
Jessica Lange, American Horror Story
Kelly Macdonald, Boardwalk Empire
Maggie Smith, Downton Abbey
Sofía Vergara, Modern Family
Evan Rachel Wood, Mildred Pierce

2011 Golden Globes: George's Night (Adaylar - Sinema)

2011-12-15T16:25:00.001+02:00

Hollywood'un star fuckerları HFPA üyeleri yine iş başında. İtiraf etmeliyim çok daha abes şeyler bekliyordum. O yüzden bu saçmalamaları bile yine ayarında gözüküyor. Bilindiği üzere HFPA, Altın Küre Ödül Törenine mümkün olduğunca en büyük yıldızları çekmek ister ki, beraber yemek yiyip içki içebilsinler. Ama aynı zamanda Oscar'lara da prova yapmak gibi bir iddiaları vardır (ki özellikle son senelerde bu konuda çok başarısızlar) O yüzden hem popüler hem iyi şeyleri bulmaya çalışırlar. Yani işleri bu yüzden çok zor oluyor. Ama bir inek bulunca da sağmadan bırakmıyorlar. Bu sene Altın Küre'lerin yıldızı da George Clooney olarak seçilmiş gözüküyor. The Descendants'la bir adaylık almasını zaten bekliyorduk. Ama aynı zamanda The Ides of March'la da bu kadar baskın olmasını beklemiyorduk. İtiraf edeyim ben filmi seviyorum. Ama şunca zaman yüz verilmeyince bir şansı olmayacağını düşünmüştüm. Elbette zengin kadrosunun o gece orada olmasının HFPA için önemli olduğunu unutmuşuz. Bu arada yanlış saymadıysam Clooney geceye 4 adaylıkla damgasını vuruyor (senarist, yönetmen, yapımcı ve oyuncu olarak)

The Descendants, The Artist ve The Help beklendiği gibi ağırlığını koymuş durumda olaya. En iyi film adaylarından Hugo'nun ekstra olarak sadece yönetmen ve müzik. War Horse'un ise sadece müzik adaylığı bulunuyor. Bu sene neyse ki (geçen seneden ağızlarının yanmasının da etkisiyle belli ki) Johnny Depp aday değil. Ama Angelina Jolie, beklendiği gibi, yine bir adaylık almayı beceriyor. Bilmeyenler için açıklayalım yabancı film kategorisinde yer alan In the Land of Blood and Honey'nin yönetmeni Angelina Jolie.

Komedi / Müzikal kategorisinde bu sene nispeten iyi filmler olması durumu bayağı kurtarmış gözüküyor. Ama hali hazırda dramda (hem de Drive dururken Ides of March'la aday gösterdikleri yetmiyormuş gibi) Ryan Gosling'in burada süper koftirik Crazy, Stupid, Love'la aday olması çok komik. Hayır ille birini aday gösterecekseniz Steve Carell'i niye görmediniz? Sanırım bunlar mümkün olduğunca çok yıldız gelsin, ve mümkün olduğunca ortak olsun ki, ek sandalye kaplamasın istiyorlar.

Yine şöyle bir bakıyorum da son senelerin muhtemelen en eli yüzü düzgün Altın Küre adaylarıyla karşı karşıyayız, sinema kategorilerinde. Bol bol yıldızlar var ve kötü film, vasat performans oranı da nispeten düşük. Bu arada Stephen Daldry'nin Extremely Loud and Incredibly Close'daki hiper zengin kadrosu bile HFPA'i etkilememişse bu filmin işi cidden zor.

Film (Dram)

The Descendants
The Help
Hugo
The Ides of March
Moneyball
War Horse

Film (Komedi / Müzikal)
50/50
The Artist
Bridesmaids
Midnight in Paris
My Week with Marilyn

Yönetmen
Woody Allen (Midnight In Paris)
George Clooney (The Ides of March)
Michel Hazanavicius (The Artist)
Alexander Payne (The Descendants)
Martin Scorsese (Hugo)

Kadın Oyuncu (Dram)
Glenn Close (Albert Nobbs)
Viola Davis (The Help)
Rooney Mara (The Girl with the Dragon Tattoo)
Meryl Streep (The Iron Lady)
Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin)

Erkek Oyuncu (Dram)
George Clooney (The Descendants)
Leonardo DiCaprio (J Edgar)
Michael Fassbender (Shame)
Ryan Gosling (The Ides of March)
Brad Pitt (Moneyball)

Kadın Oyuncu (Komedi / Müzikal)
Jodie Foster (Carnage)
Charlize Theron (Young Adult)
Kristen Wiig (Bridesmaids)
Michelle Williams (My Week With Marilyn)
Kate Winslet (Carnage)

Erkek Oyuncu (Komedi / Müzikal)
Jean Dujardin (The Artist)
Brendan Gleeson (The Guard)
Joseph Gordon Levitt (50/50)
Ryan Gosling (Crazy Stupid Love)
Owen Wilson (Midnight in Paris)

Yardımcı Erkek Oyuncu
Kenneth Branagh (My Week with Marilyn)
Albert Brooks (Drive)
Jonah Hill (Moneyball)
Viggo Mortensen (A Dangerous Method)
Christopher Plummer (Beginners)

Yardımcı Kadın Oyuncu
Berenice Bejo (The Artist)
Jessica Chastain (The Help)
Janet McTeer (Albert Nobbs)
Octavia Spencer (The Help)
Shailene Woodley (The Descendants)

Yabancı Film

A Separation
The Flowers Of War
The Kid With The Bike
In The Land Of Blood and Honey
The Skin I Live In

Animasyon
The Adventure of TinTin
Arthur Christmas
Cars 2
Puss in Boots
Rango

Senaryo
Midnight in Paris
The Ides of March
The Artist
The Descendants
Moneyball

Müzik
The Artist
W.E.
The Girl with the Dragon Tattoo
Hugo
War Horse

Orijinal Şarkı
“Hello Hello” – Gnomeo & Juliet
“Lay Your Head Down” – Albert Nobbs
“The Living Proof” – The Help
“The Keeper” – Machine Gun Preacher
“Masterpiece” – W.E.

2011 SAG Adayları - TV

2011-12-14T21:12:00.002+02:00

SAG (Oyuncular Birliği) Ödüllerinin adayları bugün açıklandı. Bir önceki yazıda sinema adaylarıyla ilgili yorumlarda bulunmuştum ve orada da Akademi'yle her aday konusunda uzlaşmadıklarını söylemiştim. Bunun ana sebebi de TV oyuncularının çoğunlukta olmasıydı. Şimdi seviyeyi daha da düşüreyim. Bu zaten çoğunlukta olan TV oyuncularında da figüran ayarında daha da bir çoğunluk oluyor. Anlamışsınızdır bu sene bunları iyice aşağılayabilirim. SAG zaten TV kısmında her zaman bir özensizdi ama bu sene iyice uyudukları belli oluyor. Ensemble bir şekilde idare ediyor. Mad Men'in yokluğu malumunuz, artık seneye inşallah. Breaking Bad'e de şu ana kadar Cranston dışında yüz vermeyen SAG bu sefer en azından ensemble adaylığı vermeyi becermiş. Artık iyiden iyiye yaşlanmış ve köhnemiş olan Dexter'ın adaylığını ise ezbere oylara bağlıyorum.

Dramdaki en büyük sorun aslında erkek oyuncu ve ensemble'dan ziyade kadın oyuncuda bence. Glenn Close'un hiçbir özelliği olmayan 4. sezon performansı, Jessica Lange'in 80'lerden kalma oyunculuğu adaylar arasında. Buna rağmen sezonun en beğenilen yapımıyla Homeland'le harika iş çıkaran (ve muhtemelen Altın Küre ve Emmy'lerde çok iddialı olacak) Claire Danes aday bile değil. Dizinin ve oyuncunun adını ilk defa duydum. Suits ile Patrick J. Adams'la ilgili hiçbir fikrim yok ama geri kalan tüm adaylar ezbere adaylar. Etraftan duyulup en popülerleri yazılmış gibi duruyor.

Komediye geçersek durum çok vahim. Giderek popülaritesi erimekte olan Glee, 1-2 oyuncusu dışında hiçbir artısı olmayan The Big Bang Theory'nin adaylıkları şaka gibi. Modern Family, The Office ve 30 Rock'ı başarısız bulduğumu söyleyemem elbette ama toptan baktığımızda bu adaylar 3 sene önce oylanmış gibi duruyor, ki özellikle yeni sezonda TV'deki parlak yeni komedilerin hepsi birden görmezden gelinmiş. Dahası artık yaşlı Emmy üyelerinin bile kabullendiği Parks and Recreation bile yok. Hadi onu geçtim Amy Poehler kadın oyuncularda nasıl olmaz? Steve Carell'in laf olsun torba dolsun adaylığı Jon Cryer bayatlığı da erkeklerde ilk göze çarpan çarpıklıklar. Bu arada Betty White da yine hükümranlığını sürdürüyor.

TV Filmi / Mini Dizi olayına girmeyeceğim çok ama Too Big to Fail'i izlemiş birisi olarak eğer ciddi ciddi Paul Giamatti'yi aday gösteriyorlarsa gerçekten filmi izlediklerinden yana şüphe duyarım. O kadar ufak ve önemsiz bir roldü ki. Hadi bu ödüllerde başrol yardımcı olayına girmemelerini anlıyorum ama en azından bu durumda hak yememek için daha bir özen göstermeleri lazım. Kadın oyuncuda ise Kate Winslet'a ödül verecekler işte. Diğerlerini oraya kadar yormanın hiç alemi yok. (Tabii muhteşem Maggie Smith bir sürpriz yapmazsa)

Şu ödüller o kadar sıkıcı ki, insanın bakınca bile direkt uyuya kalıp horlayası geliyor. Hiçbir tutarlılık ve yenilere açık olma duygusu yok içinde. Yeni girenler de (Game of Thrones kadorsunu ayrı tutuyorum tabii ki) süper sıkıcı. Neyse ki Hugh Laurie'yi artık aday göstermemeyi becermişler. Altın Küre'ler de hep zevksiz oluyor ama en azından güncel nabzı tutmayı beceriyorlar.

Ensemble (Dram)
Boardwalk Empire
Breaking Bad
Dexter
Game of Thrones
The Good Wife

Erkek Oyuncu (Dram)

Patrick J. Adams (Suits)
Steve Buscemi (Boardwalk Empire)
Kyle Chandler (Friday Night Lights)
Bryan Cranston (Breaking Bad)
Michael C. Hall (Dexter)

Kadın Oyuncu (Dram)

Kathy Bates (Harry’s Law)
Glenn Close (Damages)
Jessica Lange (American Horror Story)
Julianna Margulies (The Good Wife)
Kyra Sedwick (The Closer)

Ensemble (Komedi)
30 Rock
The Big Bang Theory
Glee
Modern Family
The Office

Erkek Oyuncu (Komedi)
Alec Baldwin (30 Rock)
Ty Burrell (Modern Family)
Steve Carell (The Office)
Jon Cryer (Two and a Half Men)
Eric Stonestreet (Modern Family)

Kadın Oyuncu (Komedi)
Julie Bowen (Modern Family)
Edie Falco (Nurse Jackie)
Tina Fey (30 Rock)
Sofia Vergara (Modern Family)
Betty White (Hot in Cleveland)

Erkek Oyuncu (TV Filmi / Mini Dizi)
Laurence Fishburne (Thurgood)
Paul Giamatti (Too Big to Fail)
Greg Kinnear (The Kennedys)
Guy Pearce (Mildred Pierce)
James Woods (Too Big to Fail)

Kadın Oyuncu (TV Filmi / Mini Dizi)
Diane Lane (Cinema Verite)
Maggie Smith (Downton Abbey)
Emily Watson (Appropriate Adult)
Betty White (Hallmark Hall of Fame: The Lost Valentine)
Kate Winslet (Mildred Pierce)

Dublör Ensemble
Dexter
Game of Thrones
Southland
Spartacus: Gods of the Arena
True Blood

2011 SAG Adayları - Sinema

2011-12-14T16:13:00.001+02:00

Oyuncular Birliği, SAG ödülleri bu senenin ilk meslek birliği adaylarını açıkladı. Normalde zaten birkaç isimle kafaları fena karıştırırlar ancak bu sene özellikle açık bir şekilde yarışı sırtlayan birilerinin fazla olmaması sebebiyle iyice uçmuş gözüküyorlar. Öncelikle olağan şüphelilerden başlayalım. Ensemble kategorisinde ciddi bir sürpriz yok. The Artist, The Descendants ve The Help burada kesin beklenen filmlerdi. Bridesmaids'in sürpriz yapma ihtimalini de o kadar çok kişi tahmin ediyordu ki, sürprizlikten falan çıktı. Midnight in Paris'e geçersek bu ihtimal de ortalıkta vardı ancak bireysel olarak aday olma ihtimali en yüksek olan kişinin (Corey Stoll) bile adaylık olasılığı çok düşük olduğu için bu tahminlerde hafif bir tedirginlik vardı. Belli ki SAG üyeleri bireysel başarıya takmadan Midnight in Paris'i tepeye taşımakta bir çekince görmemiş.

Erkek oyuncu kategorisi ise ödüllerin en büyük sürprizini çıkardı ortaya. Demian Bichir birden bire ortalığı karıştırdı. Michael Fassbender, Gary Oldman gibi iddialı isimlerse havalarını aldılar. Bu arada Leonardo DiCaprio'nun sektörde sevilen bir isim olması itibariyle aday gösterilmesini ben bekliyordum ama Armie Hammer'ın da adaylık almış olması filmi sevme ihtimallerini gösteriyor. J. Edgar hakkında konuşmak için en sağlıklısı diğer meslek birliklerini beklemek gibi gözüküyor. Ama üst ödüllere oynayabileceğini hala düşünmüyorum.

Kadın oyuncu kategorisi, ensemble'dan sonra en sürprizsiz adaylara sahne oldu. Oscar'a böyle bir beşli çıkması büyük olası. (Hala Tilda Swinton'ın adaylığını kesin görmüyorum) Yardımcı erkek oyuncu kategorisi ise bayağı sürprizli oldu. Branagh ve Plummer bekleniyordu. Ama Armie Hammer'dan daha çok şaşırtan birisi varsa o da Jonah Hill oldu. Geçen günlerde SAG tahminlerinde Jonah Hill'in tartışıldığını görmüş ve bir anlam verememiştim. Vermeliymişim belki de. Nick Nolte'ye gelince. Ben filmi bayağı beğenmiş ve gişe başarısızlığına da üzülmüştüm. Bu kadar ilgi çekmeyen bir filme bakmaya kalkışırlar mı diye çekincelerim vardı. Ama bu konuda yanıldığım için çok memnunum. En azından Nolte'nin hakkını yemediler.

Yardımcı Kadın Oyuncu kategorisi ise çok sürprizli olmadı. Hepsi az ya da çok beklenen isimlerdendi. Yine de Berenico Bejo ve Janet McTeer kesinlik kazanmamıştı. Özellikle McTeer'ın sonuna kadar hakettiği bu adaylığı almasına çok sevindim. Bu arada bu kategorinin de Oscar'larda hafif revizyonlar geçireceğini düşünüyorum.

SAG Ödülleri, Oscar'lar söz konusu olduğunda en çok etkileyici sektör ödüllerinden birisi. Çünkü Oscar'da da üyelerin ezici bir çoğunluğu oyunculardan oluşuyor. Ancak şunu da akılda tutmak lazım, SAG'de azımsanmayacak bir TV kitlesi var. Dolayısıyla kazananlar konusunda olmasa da adaylar konusunda ciddi farklılıklar bekleyebiliriz.

Elbette TV adayları da açıklandı. Ancak o konuda hemen bir yorum yapamayacağım. Ancak akşama oturup yazabilirim ve adaylar hakkında hiç iyi konuşmayacağım orada.

Bu senenin SAG Sinema adayların geçelim...

Ensemble (Kadro Performansı)
The Artist
Bridesmaids
The Descendants
The Help
Midnight in Paris

Erkek Oyuncu
Demian Bichir (A Better Life)
George Clooney (The Descendants)
Leonardo DiCaprio (J. Edgar)
Jean Dujardin (The Artist)
Brad Pitt (Moneyball)

Kadın Oyuncu
Glenn Close (Albert Nobbs)
Viola Davis (The Help)
Meryl Streep (The Iron Lady)
Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin)
Michelle Williams (My Week with Marilyn)

Yardımcı Erkek Oyuncu
Kenneth Branagh (My Week with Marilyn)
Armie Hammer (J. Edgar)
Jonah Hill (Moneyball)
Nick Nolte (Warrior)
Christopher Plummer (Beginners)

Yardımcı Kadın Oyuncu
Berenice Bejo (The Artist)
Jessica Chastain (The Help)
Melissa McCarthy (Bridesmaids)
Janet McTeer (Albert Nobbs)
Octavia Spencer (The Help)

Dublör Ensemble
The Adjustment Bureau
Cowboys and Aliens
Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2
Transfromers: Dark of the Moon
X-Men: First Class

Critics' Choice Adayları, BFCA 2011

2011-12-13T11:25:00.001+02:00

Eleştirmenlerin Seçimi (Critics' Choice) olarak bilinen ödüllerin adayları da açıklandı. BFCA olarak tanınan ve internet, TV, radyo gibi yayın organlarındaki isimlerden oluşan bu ulusal çaptaki eleştirmen birliği sinema kalitesi açısından çok önemli bir kurum değil. Fazlasıyla mainstream ve fazlasıyla Oscar'ı tahmin etme üzerine gidiyorlar. O yüzden de çok önemliler çünkü Oscar'ları tahmin etmek konusunda çok başarılılar.

Bu seneki seçimlerine baktığımızda Hugo ve The Artist'in 11 adaylıkla başı çektiğini görüyoruz. Dolayısıyla bu ikili sezonun yıldızı olmaya devam ediyor. Drive ve The Help 8 adaylıkla ikinciliği paylaşırken War Horse ve The Descendants ise 7 adaylıkta kalmışlar. Oscar yarışına göre yorum yapılması gereken durumlar da var. İnsanların çok bayılmadıkları gözlenen 'Extremely Loud and Incredibly Close' yine önemli kategorilerde varlığını sürdürüyor.

Buna rağmen çokça beğenilen The Girl with Dragon Tattoo, ve Tinker Tailor Soldier Spy gibi filmlere rastlamak imkansız. Gary Oldman bu anlamda bayağı bir ivme kaybetmiş durumda. Nick Nolte çok hoş bir sürpriz yapmış ve Warrior'la adaylık kapmış. Bu konuda benim çok beklentim yoktu ama umarım bir şekilde yarışa girmiş olur. Bunun yanında sevindirici bir başka haber Andy Serkis'in Rise of the Planet of the Apes'le adaylık almış olması. Tabii Oscar'a kadar gideceğini pek sanmıyorum. Bu arada Elizabeth Olsen ve Tilda Swinton'ın adaylıkları sizde umut yaratabilir. Bence yaratmasın. Çünkü BFCA üyelerinin bu iki filmi çok sevdiği biliniyordu. Asıl SAG'de ne yapacaklarını görmek gerek.

Bunun dışında desteklenen isimlere baktığımda başka bir gariplik yok gibi. Ama desteklenmeyen isimler konusunda Glenn Close'dan bahsetmek gerekiyor. Albert Nobbs'u izlediğim zaman Close'un bu sezonki performansının bayağı yüksek olacağını bekliyordum. Ancak şu ana kadarki eleştirmen ödüllerine bakarsak berbat bir ödül performansı söz konusu. Close'un şansı çok zayıfladı ve bırakın kazanmayı aday olması bile şu an tehlikede. Ama Close'un Oscar performansında belirleyici ibre olarak SAG ve Altın Küre adaylarını da beklemek gerek.

İşte bu sene eleştirmenlerin seçimleri bir diğer adıyla Critics' Choice.

Film
The Artist
The Descendants
Drive
Extremely Loud & Incredibly Close
The Help
Hugo
Midnight in Paris
Moneyball
The Tree of Life
War Horse

Yönetmen

Stephen Daldry – “Extremely Loud & Incredibly Close”

Michel Hazanavicius – “The Artist”

Alexander Payne – “The Descendants”

Nicolas Winding Refn – “Drive”

Martin Scorsese – “Hugo”

Steven Spielberg – “War Horse”

Orijinal Senaryo

The Artist

50/50

Midnight in Paris

Win Win

Young Adult

Uyarlama Senaryo

The Descendants

Extremely Loud & Incredibly Close

The Help

Hugo

Moneyball

Erkek Oyuncu
George Clooney – “The Descendants”
Leonardo DiCaprio – “J. Edgar”
Jean Dujardin – “The Artist”
Michael Fassbender – “Shame”
Ryan Gosling – “Drive”
Brad Pitt – “Moneyball”

Kadın Oyuncu
Viola Davis – “The Help”
Elizabeth Olsen – “Martha Marcy May Marlene”
Meryl Streep – “The Iron Lady”
Tilda Swinton – “We Need to Talk About Kevin”
Charlize Theron – “Young Adult”
Michelle Williams – “My Week With Marilyn”

Yardımcı Erkek Oyuncu
Kenneth Branagh – “My Week With Marilyn”
Albert Brooks – “Drive”
Nick Nolte – “Warrior”
Patton Oswalt – “Young Adult”
Christopher Plummer – “Beginners”
Andrew Serkis – “Rise of the Planet of the Apes”

Yardımcı Kadın Oyuncu
Berenice Bejo – “The Artist”
Jessica Chastain – “The Help”
Melissa McCarthy – “Bridesmaids”
Carey Mulligan – “Shame”
Octavia Spencer – “The Help”
Shailene Woodley – “The Descendants”

Genç Oyuncu
Asa Butterfield – “Hugo”
Elle Fanning – “Super 8”
Thomas Horn – “Extremely Loud & Incredibly Close”
Ezra Miller – “We Need to Talk About Kevin”
Saoirse Ronan – “Hanna”
Shailene Woodley – “The Descendants”

Ensemble (Kadro Performansı)
The Artist
Bridesmaids
The Descendants
The Help
The Ides of March

Görüntü Yönetmenliği
The Artist
Drive
Hugo
The Tree of Life
War Horse

Sanat Yönetmenliği
The Artist
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Hugo
The Tree of Life
War Horse

Kurgu
The Artist
Drive
The Girl With the Dragon Tattoo
Hugo
War Horse

Kostüm
The Artist
The Help
Hugo
Jane Eyre
My Week With Marilyn

Makyaj
Albert Nobbs
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
The Iron Lady
J. Edgar
My Week With Marilyn

Görsel Efekt
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Hugo
Rise of the Planet of the Apes
Super 8
The Tree of Life

Ses
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Hugo
Super 8
The Tree of Life
War Horse

Animasyon
The Adventures of Tintin
Arthur Christmas
Kung Fu Panda 2
Puss in Boots
Rango

Aksiyon Filmi
Drive
Fast Five
Hanna
Rise of the Planet of the Apes
Super 8

Komedi Filmi
Bridesmaids
Crazy, Stupid, Love
Horrible Bosses
Midnight in Paris
The Muppets

Yabancı Film
In Darkness
Le Havre
A Separation
The Skin I Live In
Where Do We Go Now

Belgesel
Buck
Cave of Forgotten Dreams
George Harrison: Living in the Material World
Page One: Inside the New York Times
Project Nim
Undefeated

Şarkı
“Hello Hello” – Gnomeo & Juliet
“Life’s a Happy Song” – The Muppets
“The Living Proof” – The Help
“Man or Muppet” – The Muppets

Müzik
The Artist
Drive
The Girl With the Dragon Tattoo
Hugo
War Horse

AFI Top 10 - 2011

2011-12-12T00:30:00.001+02:00

AFI, Amerikan Film Enstitüsü geleneksel olarak sinema ve TV'de yıl sonu listelerini açıkladı bugün. Listeye bakarken şunu göz önünde bulundurmak gerek. AFI doğası gereği Amerikan prodüksiyonlarını listeliyor. Dolayısıyla The Artist, veya Tinker Tailor Soldier Spy gibi filmlerin yokluğu anlaşılabilir. Zaten AFI belli ki sırf aklı kalmasın diye, tam üyelerinin damak tadına layık The Artist ve Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2'dan bahsetmek istercesine The Artist ve Harry Potter serisine de özel ödül vermiş.

Sinema listesine girmek Oscar açısından çok ciddi bir şey ifade etmiyor. Yani Bridesmaids, veya J.Edgar'ın listeye girmesi hala zor. Ancak bu listeye girmemek bence önemli. Stephen Daldry'nin 4. filmi Extremely Loud and Incredibly Close bildiğiniz üzere sezonun en son izlenen filmi. Ben özellikle Daldry'nin şeytan tüyü itibariyle filmin Oscar'ın büyük favorilerinden olacağını tahmin ediyordum. Ancak eleştirmenlerden gelen ilk yorumlar çok karışık. Ve AFI'nin dandik listesine bile girememiş olması beklentilerin iyice düşmesine sebep oldu. (Meslek birliklerini beklemek lazım ama yine de)

İşte AFI'den yılın filmleri... (alfabetik sırayla)

Bridesmaids

The Descendants

The Girl with the Dragon Tattoo

The Help

Hugo

J. Edgar

Midnight in Paris

Moneyball

The Tree of Life

War Horse

TV listesine geçersek çok şaşırtıcı bir sonuç yok. Bu senenin en iyi yeni yapımları Game of Thrones ve Homeland listeye eminim kolayca girmiştir. Özellikle yeni sezonun sıkıcı kısırlığını da göz önünde bulundurunca eski sevgililer daha da güçlü oluyor. Bu arada 2. sezonunda bariz bir fark yaratan Justified da listeye girmeyi başarmış. Listedeki 10 diziden ise sadece 4'ü komedi.

İşte AFI'den yılın dizileri... (alfabetik sırayla)

Breaking Bad

Boardwalk Empire

Curb Your Enthusiasm

Game of Thrones

The Good Wife

Homeland

Justified

Louie

Modern Family

Parks and Recreation.

Los Angeles Film Eleştirmenleri Ödülleri, LAFCA 2011

2011-12-11T21:48:00.001+02:00

Los Angeles Film Eleştirmenleri, en büyük eleştirmen birliklerinden birisi. Üstelik Oscar şakşakçılığı yapmadıkları için her zaman gayet ilginç ödüllerle karşımıza çıkıyorlar. Bu sene de bir istisna değil. The Artist sevgisi nihayet burada yok. (Filme gıcık olduğum için değil, klon ödüllerden sıkıldığım için) Zaten alternatif seçimler daha müzik ödülünü Hanna'ya verdiklerinde ortaya çıkmıştı.

Elbette LAFCA, Akademi üzerinde en yoğun etkisi olabilecek eleştirmen birliği, lokasyon itibariyle. Ancak seçimlerinin bir kısmının da pek Oscar'la alakası olmuyor. Mesela yıllardır en aykırı kadın oyuncu ödüllerini hep bu birlikten buluruz. Bu sene de Poetry'de harikalar yaratan Jeong-hee Yun ödülü kaptı. Hemen bir not çekeyim buraya. Çarpık Kadraj 2010 ödüllerinde ben de Yun'u kadın oyuncu kategorisinde aday göstermiştim. Çarpık Kardaj 2009 Ödülleri'ndeki görüntü yönetmenliği adaylarımdan City of Life and Death ise LAFCA'nun görüntü yönetmenliği kategorisinde runner-up'ı oldu ve en iyi yabancı film ödülünü aldı.

Bunların Oscar yarışında olmasını beklemek biraz fazla iyimser olur tabii. Ama mesela (yine pek umudum olmasa da) A Separation, Oscar'da da senaryo adaylığı alsa çok mutlu olurum. Gecenin asıl büyük galibi ise ilginç bir biçimde The Descendants oldu. İlginç diyorum çünkü film LAFCA'dan başka bir ödül kazanmadı ve bir tek senaryoda runner-up aldı. Diğer yandan en iyi film oylamasında ikinci olan The Tree of Life ise yönetmen, görüntü yönetmenliği ve bir parça da olsa yardımcı kadın oyuncuda adınan bahsettirmişti.

Oyuncu meselesinde ise Christopher Plummer'ın şu an Oscar'da kendi kategorisinde en favori isim olduğunu düşünüyorum şahsen. Bu arada LAFCA üyeleri bu senenin en hip iki oyuncusu Michael Fassbender ve Jessica Chastain'i de oynadıkları tüm filmleriyle ödüllendirmeye layık gördü.

Film: The Descendants (The Tree of Life)

Yönetmen: Terrence Malick, A Tree of Life (Martin Scorsese, Hugo)

Senaryo: A Separation (The Descendants)

Erkek Oyuncu: Michael Fassbender; A Dangerous Method, Jane Eyre, Shame, X-Men: First Class (Michael Shannon, Take Shelter)

Kadın Oyuncu: Jeong-hee Yun, Poetry (Kirsten Dunst, Melancholia)

Yardımcı Erkek Oyuncu: Christopher Plummer, Beginners (Patton Oswalt, Young Adult)

Yardımcı Kadın Oyuncu: Jessica Chastain; Coriolanus, The Debt, The Help, Take Shelter, Texas Killing Fields, Tree of Life (Janet McTeer, Albert Nobbs)

Yabancı Film: City of Life and Death (A Separation)
Belgesel/Non-Fiction: Cave of Forgotten Dreams (The Arbor)

Bağımsız/Deneysel: Spark of Being
Yeni Nesil Ödülü: Martha Marcy May Marlene ekibi (Antonio Campos, Sean Durkin, Josh Mond ve Elizabeth Olsen)
Animasyon: Rango (The Adventures of Tintin)

Görüntü Yönetmenliği: The Tree of Life (City of Life and Death)

Sanat Yönetmenliği: Hugo (Tinker Tailor Soldier Spy)

Müzik: Hanna (Drive)

New York Online Film Eleştirmenleri Ödülleri, NYFCO 2011

2011-12-11T20:41:00.001+02:00

New York'taki normal film eleştirmenlerinin (NYFCC) dışında internet ortamlarında aktif olan eleştirmenlerin oluşturduğu New York Film Critics Online üyeleri de bugün yaptıkları oylamalarla ödüllerini dağıttılar. The Artist bir kere daha eleştirmenlerin kendisini ne kadar sevdiğini kanıtladı. NYFCO'nun seçimlerinde çok gariplikler yok yine. Michael Shannon'ın tanınmasını saymazsak. Görünüşe göre bugünün şanslı isimlerinden birisi Shannon. Bir diğeri de bugün Boston'dan da aynı ödülü kapan Melissa McCarthy. Bu arada NYFCO'nun farklı ödüllerinden birisi de İngiliz Joe Cornish'e giden, çıkış yapan yönetmen ödülü.

Bu arada eşitlik olması sebebiyle 3 kez oylanan kadın oyuncu kategorisinde Meryl Streep'i zorlayan ismin Viola Davis olduğunu da açıkladılar. Bunun yanında sezonun güzel alternatiflerinden Michael Shannon da erkek oyuncuda Michael Fassbender ve Gary Oldman'ı geçerek birinci oldu. Jessica Chastain da bu sene oynadığı 100 filmle adını duyurmaya devam ediyor.

Film: The Artist
Yönetmen: Michel Hazanavicius (The Artist)
Senaryo: The Descendants

Erkek Oyuncu: Michael Shannon (Take Shelter)
Kadın Oyuncu: Meryl Streep (The Iron Lady)
Yardımcı Kadın Oyuncu: Melissa McCarthy (Bridesmaids)
Yardımcı Erkek Oyuncu: Albert Brooks (Drive)
Ensemble: Bridesmaids
Çıkış Yapan Oyuncu: Jessica Chastain (Coriolanus, The Debt, The Help, Take Shelter, Texas Killing Fields, Tree of Life)

Yabancı Film: A Separation
Belgesel: Cave of Forgotten Dreams
Animasyon: The Adventures of Tintin

Çıkış Yapan Yönetmen: Joe Cornish (Attack the Block)

Görüntü Yönetmenliği: The Tree of Life
Müzik Kullanımı: The Artist

Boston Film Eleştirmenleri Ödülleri, BSFC 2011

2011-12-11T19:56:00.001+02:00

Boston Film Eleştirmenleri (BSFC - Boston Society of Film Critics) çok etkin olmasa da nispeten biraz daha adını duyurmayı başaran eleştirmen gruplarından. Bir de özellikle Boston zaafları çok belirgindir. Eğer bir şekilde Boston'u anlatan ya da orada geçen bir hikaye söz konusuysa bayağı bir torpil geçtiklerini de söylemek gerekir. Ama bu sene kendilerine çok malzeme sunan bir yıl değildi bu açıdan.

BSFC ödüllerinde de The Artist ve Hugo baskın şekilde görülmesine rağmen Margaret'in de adını bolca duyduk. Margaret bu senenin olaylı filmi. Kenneth Lonergan'ın 'You Can Count on Me'den sonra bir türlü bitiremediği ve Fox Searchlight'la kavgalar sonucunda dağıtım hikayesi arapsaçına dönen bir film. Görenler çok iyi şeyler söylüyor. Ancak Lonergan'a belli ki bayağı kıl olan Fox Searchlight, filmin dağıtımına bilerek hiç özen göstermiyor ve ödüller için de hiç tanıtım yapmıyormuş. Bu durumda BSFC üyelerinin de Margaret'e bu kavgada taraf olduğunu söylemek mümkün. Yine de şanssızlık film pek çok kategoride runner-up olarak gözükse de BSFC'den ödül almadı. Neyse ki filme bu şekilde dikkat çekilmiş olur.

Bunun yanında hoş sürprizler de yok değil. Örneğin kurgu ödülünü 'The Clock'a vermeleri çoğu kişiyi şaşırtmışa benziyor. Eminim, ben de dahil pek çok kişi de bu filmi ilk defa duydu. The Clock, güncel sanatçı Christian Marclay'in hazırladığı bir yapım. IMDB'de belgesel olarak gözüküyor ancak Wikipedia'dan baktığım kadarıyla 24 saatlik bir video enstalasyonuyla karşı karşıyayız. Haliyle sinema salonlarına dağıtım gibi bir olayı da yok. Hatta bir şekilde bu çalışmaya denk gelir miyiz bir yerlerde ondan bile emin değilim.

Ancak BSFC'yi sadece bu tavırlarından dolayı bile tebrik etmek isterim. Eleştirmenlerin son dönemlerinde Oscar yalakalığı yapmak adına keşif ve destekleme olayını tamamen göz ardı etmeye başladıklarını düşündüğümü daha önce de söylemiştim. Ek olarak, yeni sinemacı ödülü için de son günlerde eleştirmenler arasında gördüğümüz Margin Call safsatası yerine daha hak eden bir isme Sean Durkin'e verilmiş olması ayrıca güzel. Bir başka sürpriz ise şu ana kadar bayağı iyi giden A Separation yerine geçtiğimiz sene Oscar'a aday olan Incendies'in en yabancı film seçilmesiydi.

Bunun dışında Brad Pitt, Michelle Williams, Meryl Streep, Albert Brooks, George Clooney ve Michael Fassbender gibi olağan şüphelilerin adını duyduk. Bunun yanında bu sene çok kişide beklenti yaratan Melissa McCarthy de bir ödüle kavuştu. Aşağıda kazananların listesine ulaşabilirsiniz. Parantez içindekiler runner up, yani oylamada ikinci gelenler.

Film: The Artist (Hugo & Margaret)
Yönetmen: Martin Scorsese, Hugo (Michel Hazanavicius, The Artist)
Senaryo: Moneyball (Margaret)

Kadın Oyuncu: Michelle Williams, My Week with Marilyn (Meryl Streep, The Iron Lady)
Erkek Oyuncu: Brad Pitt, Moneyball (George Clooney, The Descendants & Michael Fassbender, Shame)
Yardımcı Kadın Oyuncu: Melissa McCarthy, Bridesmaids (Jeannie Berlin, Margaret)
Yardımcı Erkek Oyuncu: Albert Brooks, Drive (Patton Oswalt, Young Adult)
Ensemble: Carnage (Margaret)

Belgesel: Project Nim (Bill Cunningham New York)
Yabancı Film: Incendies (A Separation & Poetry)
Yeni Sinemacı: Sean Durkin, Martha Marcy May Marlene (JC Chandlor, Margin Call)

Görüntü Yönetmenliği: The Tree of Life (Hugo)
Kurgu: The Clock (Hugo)
Müzik Kullanımı: Drive & The Artist  (The Descendants)

2011 WGA (Yazarlar Birliği) Adayları - TV

2011-12-07T21:05:00.001+02:00

WGA normalde ödül sezonunda en sevdiğim meslek birliğidir hem sinema hem TV'de aday seçimlerini falan bayağı takdir ederim. Bu seneki sinema adayları Ocak başında açıklanacak ama her zamanki gibi TV kategorilerindeki adayları belirlemişler. Ancak şunu söylemem lazım, bu seneki liste pek bir heyecansız benim için. Yani bunlar bu sene bayağı ayakta uyumuşlar. Hiç öyle güzel sürpriz falan çıkmadı. Dram kategorisindeki 5 aday da çok sağlam. Yeni listeye giren Homeland şaşırtıcı değil elbette. Komedi de yine bilindik isimlerden oluşuyor ve zavallı Community yine bir adaylık falan alamıyor. Yeni dizilerde ise The Killing ve New Girl'ün adaylığını saçma buldum. Hadi The Killing neyse de New Girl nedir yani? Mad Men'in bu seneki yokluğu da çok iyi belli oluyor. Dramda hakkıyla Boardwalk Empire ve Breaking Bad ön planda duruyor. Mini Dizi/Film kategorisinde de yine çok az çalışma aday olabilirken, eğlence programlarında da ciddi kararsızlığa düşmüşler sanırım. Zira bu kategoride de 7 aday var.

Aşağıda bu sene Yazarlar Birliği'nin belirlediği TV adaylarının (Haber ve belgesel kategorileri hariç) listesini bulabilirsiniz.

Dizi - Dram
Boardwalk Empire (HBO)
Breaking Bad (AMC)
Game of Thrones (HBO)
The Good Wife (CBS)
Homeland (Showtime)

Dizi - Komedi
30 Rock (NBC)
Curb Your Enthusiasm (HBO)
Louie (FX)
Modern Family (ABC)
Parks & Recreation (NBC)

Yeni Dizi
Episodes (Showtime)
Game of Thrones (HBO)
Homeland (Showtime)
The Killing (AMC)
New Girl (Fox)

Dram - Bölüm
“A Dangerous Maid” (Boardwalk Empire)
“The Age of Reason” (Boardwalk Empire)
“Box Cutter” (Breaking Bad)
“End Times” (Breaking Bad)
“The Good Soldier” (Homeland)
“Just Let Go” (Dexter)

Komedi - Bölüm
“Caught in the Act” (Modern Family)
“Goodbye Michael, Part 2” (The Office)
“Mother’s Day” (Modern Family)
“Object Impermanence” (Weeds)
“PDA” (The Office)
“Queen of Jordan” (30 Rock)

Orijinal - Mini Dizi/Film
Cinema Verite (HBO)
Five, (Lifetime)

Uyarlama - Mini Dizi/Film
Mildred Pierce (HBO)
Too Big to Fail (HBO)

Animasyon
“Bart Stops to Smell the Roosevelts” (The Simpsons)
“The Blue and the Gray” (The Simpsons)
“Donnie Fatso” (The Simpsons)
“Homer the Father” (The Simpsons)
“Moonstruck” (Ben 10: Ultimate Alien)
“The Silence of the Clamps” (Futurama)

Komedi / Eğlence - Seri
Conan (TBS)
Jon Benjamin Has a Van (Comedy Central)
Late Night with Jimmy Fallon (NBC)
Real Time with Bill Maher (HBO)
Saturday Night Live (NBC)
The Colbert Report (Comedy Central)
The Daily Show with Jon Stewart (Comedy Central)

Komedi / Eğlence - Özel
After the Academy Awards (ABC)
The Kennedy Center Honors (CBS)

Dizi - Dram (Gündüz)
All My Children (ABC)
General Hospital (ABC)
The Young and the Restless (CBS)

Washington DC Film Eleştirmenleri Ödülleri - WAFCA 2011

2011-12-05T15:35:00.001+02:00

Geçen gün bu seneki adaylarını açıklayan Washington DC Film Eleştirmenleri (WAFCA) bugün de kazananları açıkladı. NYFCC'den sonra bir kere daha The Artist en iyi film seçildi. The Artist bu şekilde eleştirmenlerin sevgilisi olmaya devam edecek mi göreceğiz ama çok sıkmayıp birbirlerinin kopyası listeler çıkarmasalar daha memnun olacağım. Washington'lular yönetmen ödülünde ise The Artist'i bir kenara bırakıp Martin Scorsese'yi seçtiler. Erkek oyuncuda George Clooney bu sezon yeni bir ödül daha eklerken Michelle Williams da ilk ödülünü aldı. Bunun yanında WAFCA, Bridesmaids'in kadrosuna ve Octavia Spencer'a da desteğini açıklamış oldu. Belgesel, animasyon gibi kategorilerde sürpriz yok. A Separation'ın aday gösterilmediği yabancı film kategorisinin galibi ise Pedro Almodovar oldu. Hugo yönetmene ek olarak sanat yönetmenliği ödülü alırken The Artist'in aldığı ikinci ödülse müzik kategorisinde oldu. Bu arada 50/50 senaryo kategorilerinde karşımıza çıkıp duruyoe. Dikkat etmek lazım. WAFCA'nın seçtiği aday listesi ve kazananlara aşağıdan ulaşabilirsiniz.

Film
The Artist
The Descendants
Drive
Hugo
Win Win

Yönetmen
Woody Allen (Midnight in Paris)
Michel Hazanavicius (The Artist)
Alexander Payne (The Descendants)
Nicolas Winding Refn (Drive)
Martin Scorsese (Hugo)

Erkek Oyuncu
George Clooney (The Descendants)
Jean Dujardin (The Artist)
Michael Fassbender (Shame)
Brad Pitt (Moneyball)
Michael Shannon (Take Shelter)

Kadın Oyuncu
Viola Davis (The Help)
Elizabeth Olsen (Martha Marcy May Marlene)
Meryl Streep (The Iron Lady)
Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin)
Michelle Williams (My Week with Marilyn)

Yardımcı Erkek Oyuncu
Kenneth Branagh (My Week with Marilyn)
Albert Brooks (Drive)
John Hawkes (Martha Marcy May Marlene)
Christopher Plummer (Beginners)
Andy Serkis (Rise of the Planet of the Apes)

Yardımcı Kadın Oyuncu
Berenice Bejo (The Artist)
Melissa McCarthy (Bridesmaids)
Carey Mulligan (Shame)
Octavia Spencer (The Help)
Shailene Woodley (The Descendants)

Ensemble
Bridesmaids
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
The Help
Hugo
Margin Call

Uyarlama Senaryo
The Descendants
The Help
Hugo
Moneyball
Tinker, Tailor, Soldier, Spy

Orijinal Senaryo
Midnight in Paris
The Artist
Win Win
Bridesmaids
50/50

Animasyon
The Adventures of Tintin
Arthur Christmas
Puss in Boots
Rango
Winnie the Pooh

Belgesel
Being Elmo: A Puppeteer's Journey
Buck
Cave of Forgotten Dreams
Into the Abyss: A Tale of Death, A Tale of Life
Project Nim

Yabancı Film
13 Assassins
Certified Copy
I Saw the Devil
Pina
The Skin I Live In

Sanat Yönetmenliği
The Artist
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Hugo
The Tree of Life
War Horse

Görüntü Yönetmenliği
The Artist
Hugo
Melancholia
The Tree of Life
War Horse

Müzik
The Artist
Drive
The Girl with the Dragon Tattoo
Hugo
War Horse

2011 için Belgesel Vakti

2011-12-05T12:50:00.001+02:00

2000'lerde belgesel janrıyla barışmaya başlamıştım ve son senelerde ilgim de giderek artmaya başladı. Biraz da bu sebeple olası bir izleme listesi oluşturmaya başladım. Elbette maalesef belgesellere hala çok kolay ulaşılamıyor ancak Ifİstanbul, Istanbul Film Festivali ve Documentarist sağolsun seçkin örnekleri sinemada izleme olanağı bulabiliyoruz. Özellikle geçen seneki İstanbul Film Festivali'nde beni bayağı tatmin eden bir performans sergilemiştim.

Aşağıda bu sene Oscarlar için 'yarışabilir' onayı alan 15 film, PGA'in (Amerikan Yapımcılar Birliği) bu seneki en iyi belgesel adaylarını ve IDA Belgesel Ödülleri'nin aday ve kazananlarının bir kısmını bulabilirsiniz. Bunun yanında geçtiğimiz haftadan itibaren burada da duyurmaya başladığım Independent Spirit Ödülleri, NBR, BIFA ve önümüzdeki günlerde gelecek diğer eleştirmen ödülleriyle birlikte bu senenin belgesel seçkisine bir bakmak da mümkün.

Şu ana kadar bu seneye ait sınırlı sayıda ancak beni tatmin eden belgeseller izledim. Cave of Forgotten Dreams, Pina, Çöpte Dostoyevski Buldum ve (belgesel saymak lazım sanırım) This is Not a Film'in arasına yeni filmler eklemek lazım. Önümüzdeki günlerde belgesel maratonlarına da başlıyorum yani. A Better Life, Bill Cunnigham New York, Senna ve The Redemption of General Butt Naked izleme listemde şu anda. Eğer herhangi bir önyargınız varsa kırın ve belgesel olayına siz de girin derim. Belgesel iyidir. :)

En İyi Belgesel Oscar'ı 15 Finalisti

Battle for Brooklyn

Bill Cunningham New York

Buck

Hell and Back Again

If a Tree Falls: A Story of the Earth Liberation Front

Jane's Journey

The Loving Story

Paradise Lost 3: Purgatory

Pina

Project Nim

Semper Fi: Always Faithful

Sing Your Song

Undefeated

Under Fire: Journalists in Combat

We Were Here

PGA (Producers Guild Association) Belgesel Adayları

Beats, Rhymes & Life: The Travels of a Tribe Called Quest
Bill Cunningham New York
Project Nim
Senna
The Union

Project Nim

IDA Belgesel Ödülleri

Uzun Metraj
Nostalghia for the Light

Better This World

How to Die in Oregon

The Redemption of General Butt Naked

The Tiniest Place (El Lugar Mas Pegueno)

Kısa Metraj
Poster Girl

Broken Doors

Maya Deren's Sink

Minka

The Warriors of Qiugang

Humanitas Belgesel Ödülü

Position Among the Stars (Stand van de Sterren)

The Carrier

How to Die in Oregon

The Learning

The Tiniest Place (El Lugar Mas Pegueno)

Pare Lorentz Ödülü

The Last Mountain

Görüntü Yönetmenliği

Il Castello

Kurgu

Senna

Müzik

Better This World

14. İngiliz Bağımsız Film Ödülleri - BIFA 2011

2011-12-04T20:13:00.001+02:00

Bunu bir şekilde adaylar açıklandığı sırada blogda paylaşmayı atlamışım sanırım. Ödüller açıklandığında fark ettim. Bu yüzden aşağıda aslen adayların listesini göreceksiniz. Kırmızı olanlar ise elbette kazananlar.

İngiliz Bağımsız Film Ödülleri, ülkenin şu dönemde en yaratıcı filmlerinin bağımsızlar içinden çıktığını düşünürsek önemli bir o kadar da ayrımı kolay yapılamayacak bir ödül töreni. BAFTA yine de BIFA'dan kendisini başarılı bir şekilde ayırmayı başlıyor. (Daha iyiye mi kötüye mi tartışılır tabii) BIFA törenini bu sene internetten canlı izleme imkanı bulduk. Filmlere ödül paylaştırmak konusunda gayet başarılı olduklarını söylemek mümkün. Ne var ki büyük ödülü kapan Tyrannosaur diğer filmlere ufak bir fark atmayı başardı.

Ben henüz filmi izleyemedim ancak Paddy Considine'in bu ilk yönetmenlik denemesindeki başarısından ve özellikle Peter Mullan'la Olivia Colman'ın performanslarından bahsediliyordu.

Bu arada hazır lafı burada geçerken Submarine'den bahsetmek istiyorum. İzleyeli birkaç ay oldu ancak buraya bir şey yazmadım. Bir ilk film olarak çok başarılı ve benim bu sene en favori filmlerim arasında yer alıyor. Senaryo ödülünü almasına da ayrıca sevindim. Keşke daha fazla adaylık almış olsaydı.

Bu arada pek çok, güzel gözüken filmi de not almış olduk. Bu gayri resmi ödül töreninin en büyük avantajı buydu sanırım. The Guard, Weekend, Albatross ve Kill List'i bayağı ilginç buldum. Bir de eğer bulabilirsek Raindance adaylarının bir kısmı da bayağı ilginç gözüküyordu.

Filmlerin çoğunu izlemediğim için çok fazla çemkirme yapamayacağım. İzlediklerimden Shame ve Submarine'in aldıkları ödülleri hakettiğini düşünüyorum. We Need to Talk About Kevin'ın 'en iyi yönetmen' ödülünü almış olmasıyla da pek hoşlaşmadığımı söyleyeyim. Aşağıda bu seneki adayları ve ödül kazananları bulabilirsiniz.

En İyi İngiliz Bağımsız Filmi

Senna

Shame

Tinker Tailor Soldier Spy

Tyrannosaur

We Need to Talk About Kevin

Yönetmen

Ben Wheatley (Kill List)

Steve McQueen (Shame)

Tomas Alfredson (Tinker Tailor Soldier Spy)

Paddy Considine (Tyrannosaur)

Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin)

Çıkış Yapan Yönetmen (Douglas Hickox Ödülü)

Joe Cornish (Attack The Block)

Ralph Fiennes (Coriolanus)

John Michael McDonagh (The Guard)

Richard Ayoade (Submarine)

Paddy Considine (Tyrannosaur)

Senaryo

The Guard

Kill List

Shame

Submarine

We Need to Talk About Kevin

Kadın Oyuncu

Rebecca Hall (The Awakening)

Mia Wasikowska (Jane Eyre)

MyAnna Buring (Kill List)

Olivia Colman (Tyrannosaur)

Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin)

Erkek Oyuncu

Brendan Gleeson (The Guard)

Neil Maskell (Kill List)

Michael Fassbender (Shame)

Gary Oldman (Tinker Tailor Soldier Spy)

Peter Mullan (Tyrannosaur)

Yardımcı Kadın Oyuncu

Felicity Jones (Albatross)

Vanessa Redgrave (Coriolanus)

Carey Mulligan (Shame)

Sally Hawkins (Submarine)

Kathy Burke (Tinker Tailor Soldier Spy)

Yardımcı Erkek Oyuncu

Michael Smiley (Kill List)

Tom Hardy (Tinker Tailor Soldier Spy)

Benedict Cumberbatch (Tinker Tailor Soldier Spy)

Eddie Marsan (Tyrannosaur)

Ezra Miller (We Need to Talk About Kevin)

Gelecek Vaat Eden İsim

Jessica Brown Findlay (Albatross)

John Boyega (Attack the Block)

Craig Roberts (Submarine)

Yasmin Paige (Submarine)

Tom Cullen (Weekend)

Prodüksiyon Başarısı

Kill List

Tyrannosaur

Weekend

Wild Bill

You Instead

Teknik Başarı

Senna (kurgu)

Shame (görüntü yönetmenliği)

Shame (kurgu)

Tinker Tailor Soldier Spy (sanat yönetmenliği)

We Need to Talk About Kevin (görüntü yönetmenliği)

Belgesel

Hell and Back Again

Life in a Day

Project Nim

Senna

TT3D: Closer to the Edge

İngiliz Kısa Filmi

0507

Chalk

Love at First Sight

Rite

Rough Skin

Yabancı Bağımsız Film

Animal Kingdom

Drive

Pina

A Separation

The Skin I Live in

Raindance Ödülü

Acts of Godfrey

Black Pond

Hollow

Leaving Baghdad

A Thousand Kisses Deep

Richard Harris Özel Ödülü: Ralph Fiennes

Variety Ödülü: Kenneth Branagh

Özel Jüri Ödülü: Graham Easton

24. Avrupa Film Ödülleri kazananlar - 2011

2011-12-03T21:24:00.001+02:00

Bir Avrupa Film Ödülleri'ni daha geride bıraktık. Yine çok kötü ve çok sıkıcı bir törendi. Kötü ve sıkıcı olmasının yanı sıra sürekli bağlantı kopmaları yüzünden ne olduğunu anlamak da arada bayağı zor oluyordu. Chantel'in gereksiz müzikleri bize Araf etkisi yarattı. Sunucu yine - şu adını bilmediğim ve bilmek de istemediğim ama Almanya'da pek popüler olan - komedi özürlü kadındı. Neyse ki ödüller bu sene biraz dağıldı. Filmin kendisini çok beğenmeme rağmen geçen seneki The Ghost Writer durumundan memnun kalmamıştım.

Bu seneki ödüllere geçecek olursak elbette yine katılmadığım ödüller var. Mesela Susanne Bier'in en iyi yönetmen ödülünü almasına feci itirazım var. Melancholia ile ilgili görüşlerimi de daha önce yazmıştım. Aldığı ödüllere karşı duruşumu da tahmin ediyorsunuzdur. Bence gereksiz bir olay kendisi.

Genelde çoğunluk The King's Speech ödüllerine takılabilir ancak 'Kurgu' ve 'Erkek Oyuncu'yu almasını gayet iyi anlıyorum. Halkın seçimi ödülü de halkın takdiri artık. :P Hoş bir anektodu ise filmin yönetmeni Tom Hooper yaptı. Film ödül maratonuna Toronto'da seyirci ödülü alarak başlamıştı ve zengin bir ödül dönemini de yine seyirciden aldığı bir ödülle bitirdi.

Özel ödüllere gelince. Piccoli'yi anlarım. Frears için daha erken derim ama mesela çok sevdiğim bir oyuncu olmasına rağmen Mad Mikkelsen'e neden ödül verildiğini de anlayamadım. Törenin bana en büyük katkısı ise Terry Gilliam'ın bir kısa film çekmiş olduğunu öğrenmek oldu. Gilliam'ın The Wholly Family'si en iyi kısa film seçildi.

Neyse... bir kötü ve sıkıcı töreni daha geride bıraktık. Ama durun daha bu sezon BAFTA'lara da sıra gelecek. Neyse ki, onlar kötü değil ama sadece sıkıcı oluyor. Aşağıda bu seneki Avrupa Film Ödülleri'nin sahiplerini bulabilirsiniz.

Film: Melancholia
Yönetmen: Susanne Bier (In a Better World - Haevnan)
Senaryo: The Kid with a Bike (Le Gamin au Velo)
Erkek Oyuncu: Colin Firth (The King's Speech)
Kadın Oyuncu: Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin)
Görüntü Yönetmenliği: Melancholia
Kurgu: The King's Speech
Sanat Yönetmenliği: Melancholia
Müzik: The Artist
Belgesel: Pina
Animasyon: Chico & Rita
Keşif Ödülü: Oxygen/Adem
Kısa Film: The Wholly Family
Halkın Seçimi: The King's Speech

Yaşam Boyu Başarı Ödülü: Stephen Frears
Özel Onur Ödülü: Michel Piccoli
Özel Başarı Ödülü: Mads Mikkelsen
Prix Eurimages: Maria Besuievsky

Hugo: Melies is alive!

2011-12-02T17:39:00.001+02:00

Hugo, son dönemde izlediğimiz en özel 'sinemaya saygı duruşu' olabilir muhtemelen. Tabii burada da olay, sinemanın ilk dönemleri olunca, ister istemez bu sene izlediğimiz, yine pek sevdiğim The Artist akla geliyor. Ancak ikisini karşılaştırmak nafile bir çaba olur bence. Zira The Artist, bir dönemin ruhunu yakalayıp o anlatımla hikayesini anlatma derdine düşen bir film öncelikle. Hugo'da ise öykü aslında sadece bir araç diyebiliriz. Buradaki resim çok daha büyük ve Martin Scorsese özelinde düşündüğümüz zaman çok özel ve çok kişisel. Öyle ki, çok nadir senaryo yazma işine bulaşsa da bir auteur olarak düşünürsek belki de Scorsese'nin en kişisel işi.

Scorsese burada sinema rüyasının, sihrinin ilk başladığı dönemlere geri dönme şansını yakalamışken adeta kendi ruhunu da ufak bir çocuğun bedenine enjekte edip kendi hayatında yaptığı, uğraştığı hareketleri 1930'ların Paris'inde Hugo Cabret karakterine yaptırıyor. Daha doğrusu ön ayak olmasını sağlıyor.

Martin Scorsese'nin çok iyi bir yönetmen olmasının ötesinde çok iyi bir sinefil olduğu su götürmez bir gerçek. Kimsenin hakkını yemek istemem, ama yaptıklarıyla, ürettikleriyle ve yansıttığı ruhuyla muhtemelen şu anda gördüğümüz en sinefil yönetmen olabilir. Hatta bunun içine 'tarih'i de eklediğimiz zaman karşımıza bayağı 'nerd/geek' modunda birisinin olduğunu düşünmüşümdür hep. Scorsese anlatım meseleleri konusunda hep bir yenilik ve dinamizm getirmesinin yanında eski ve doğuştan gelen öğeleri kullanmayı da çok iyi becerir. Her daim birlikte çalıştığı Thelma Schoonmaker'la hala Sovyet montaj sisteminden izler taşıyan işler çıkartıyor olması bunun bir göstergesi mesela.

Şans eseri birkaç ay önce izleme fırsatı bulduğum ve kendisine hayran olmamı sağlayan 'A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies' adlı belgeselde açık seçik biçimde yönetmenin o klasiklere nasıl değer verdiği ve her şeyden önce nasıl duygusal yaklaştığını görme fırsatı bulmuştum. (Benzer bir mantıkta İtalyan Yeni Gerçekçilik ve sonrası ürünlerine baktığı Il Mio Viaggio in Italia ise öbürü kadar iyi bir belgesel olmasa da yine aynı savı destekliyordu.) Aslında Scorsese'nin filmografisine baktığımızda takıntılı olduğu sinema ve tarih meselesi konusunda pek çok fetişi olduğunu da görmek mümkün. Hatta son dönemde yaptığı - çoğu sinemasever tarafından Oscar'a yaranmaya çalışmakla suçlandığı - The Aviator ve Gangs of New York'u da ben, hep yönetmenin tarih konusundaki kişisel fetişini yansıtma amaçlı projeler olarak kabul etmişimdir. Şurasını biliyoruz ki, Scorsese bir yerde para buldu mu affetmiyor ve kişisel takıntıları üzerine film yapmaktan hiç çekinmiyor.

Hugo'ya geçersek, sadece fragmanı vs. takip ettiyseniz yazının şu anına kadar neden bahsettiğimi anlamamış olabilirsiniz. Zira ben de ilk başta yanılmış ve Scorsese'nin tatlı şirin bir 'Happy Holidays' filmine giriştiğini sanmıştım. Ne var ki Hugo bunun çok ötesinde bir çalışma. Yine de burada ayrıntıları vermek istemiyorum, çünkü ben filme sadece bu beklentiyle gittim ve iyi ki çeşitli sürprizleri de duymamışım. O yüzden bu yazıda da mümkün olduğunca olanları açık etmemeye çalışacağım.

Paris'te bir istasyonda yaşayan ve mekandaki saatlerin bakımını sağlayan Hugo'nun çevresinde ilerleyen her şeyiyle çocuksu bir kendini iyi hisset filmi şeklinde başlıyor. Ancak dönem ve mekanı düşündüğümüz zaman pek çok yan tipleme, bunların öykücükleri ve sekanslardaki anlatım biçimi yine sinemanın ilk dönemine selam çakan mizansenlerle işliyor. Özellikle filmin başında bolca diyalogsuz ve Howard Shore'un harika müzikleri eşliğinde sahneler izliyoruz. Bu tiplemelerin çoğuyla Hugo'nun gözleriyle tanışıyoruz. Sonrasında da yine Hugo sayesinde dönemin sinemasıyla haşır neşir olmaya başlıyoruz.

Brian Selznick'in romanından John Logan'ın uyarladığı Hugo bizi bu sırada gayet naif bir öyküyle başbaşa bırakırken bir yandan da Martin Scorsese'nin sıcak ve görkemli dokunuşuyla insanları etkileyen bir sihir gösterisi olarak sinemanın ilk doğuşuna götürüyor. Sürekli arka plandaki dişliler, çarklar eşliğinde, 'automaton' ve ucu kalp şeklinde bir anahtar gibi mcguffin kullanımlarıyla mekanik altyapı hiç unutulmadan ürünün kendisinin içindeki sihrin dışarı sızmasını izlememizi sağlıyor. O dönemden çokça film izliyoruz ve öyle bir şekilde sunuluyor ki bize, sanki onların binbir kat üstününü görmemiş gibi şaşırabiliyoruz.

3D meselesine nasıl gıcık olduğumu biliyorsunuz. Burada da yelkenleri suya indirmek gibi bir niyetim yok açıkçası. Yani huysuzluğa devam edebilirim. Ancak sinemanın asıl büyüsünü yakalamış bir yönetmen olarak Scorsese'nin 3D'ye ne kadar olgun yaklaştığını söylememe gerek yok sanırım. Dahası şu anda pek çok kişi için sinema izleme büyüsünün vazgeçilmez bir parçası haline gelmiş bu teknolojiyi dönemin sihrini yansıtması için kullanıyor olması herhalde şu ana kadar gördüğümüz en bilinçli kullanıma işaret ediyor.

Kabul edeyim, 3D cidden filme bir kat daha önem kazandırıyor. Bunun yanında daha önce Gangs of New York, The Aviator ve Shutter Island'da yine Scorsese'yle beraber efsane setlere imza atmış Dante Ferretti, bu sefer dijital olanaklardan bolca destek alarak yine muazzam bir iş çıkarıyor. Teknik ekip zaten ünlüler geçidi gibi. Kostümlerde Sandy Powell, kameranın arkasında harikulade Robert Richardson, müziklerde Howard Shore ve yine tümevarım montajıyla filmin biçimine bu sefer daha da özel dokunuşlarda bulunan Thelma Schoonmaker filmi daha da değerlendiren unsurlar.

Filmde bolca iyi oyuncuyu çok ufak rollerde görüyoruz. Richard Griffiths, Ray Winstone, Frances de la Tour, Emily Mortimer, Jude Law, Michael Stuhlbarg ve Christopher Lee ilk aklıma gelenler. Bunların yanında Ben Kingsley, Sacha Baron Cohen de gayet etkileyici işler çıkarıyorlar. Hugo Cabret rolündeki Asa Butterfield ise çok doğal ve ileride çok iyi işler çıkarabilecek bir potansiyele sahip. Son dönem velet oyunculardan en beğendiğim Chloë Grace Moretz ise yine tam dayaklık. Kick Ass, Let Me In ve hatta 30 Rock'daki konuk performansında ağzımı açık bırakan Moretz bu sefer ne yapıp edip eski çocuk oyuncuların triplerine bürünüyor. Hollywood yeni neslinin bu kızdan korkması lazım.

Bu sefer çok zevzeklik yaptım, eminim filmi izlememiş olanlar da en başlarda neden bahsettiğimi anlamamış olabilir. Ancak filmi izledikten sonra göreceksiniz, eskiye hala büyük bir saygı duyan, onu reddetmeyen aksine yeni bir şeyler yaratmak için kullanan; en önemlisi o materyalleri koruyup hala izlenebilmesini sağlamak için pek çok girişime önayak olan bir yönetmenin kendi personasını bir çocuk ve bir sinema akademisyeni arasında paylaştırarak aktardığı bu film sadece bu bahsettiğim özel göndermeleriyle değil öykü ve teknik anlatım bakımından da ayrı bir boyut katıyor. Ha şu uyarıyı da yapmak lazım. Bu taraklarda hiç beziniz yoksa ve sinema tarihine karşı sıfır ilgi besliyorsanız muhtemelen Hugo size hiçbir şey ifade etmeyecektir, hatta sıkılmanız bile büyük olasılık. Ama bana kalırsa Hugo bu senenin ve Scorsese'nin en iyi filmlerinden birisi.